TV: Pretty Little Liars Season 2

Foto's Prettylittleliars.us

Wat te doen nu de Glee, Vampire Diaries & Gossip Girl season finale alweer een maand geleden werd uitgezonden en de eerste aflevering van het volgende seizoen op z'n vroegst pas weer over drie maanden te zien is? Pretty Little Liars!

Afgelopen zomer konden we het eerste deel van het eerste seizoen volgen, toen van de winter alle series weer op z'n gat lagen, werd het tweede deel van het eerste seizoen uitgezonden. Seizoen twee is dinsdag in Amerika weer van start gegaan en dat betekent.. iedere woensdagochtend een nieuwe aflevering van Pretty Little Liars (bijvoorbeeld door een torrent te downloaden op isohunt.com en hem met bittorrent 'uit te pakken')

Nog niet bekend met Pretty Little Liars en benieuwd wat je kunt verwachten? Vier mooie meiden met zo mogelijk nog mooier haar, een ontiegelijk leuke leraar, de dood van een vijfde vriendin en het mysterie dat daar omheen hangt, spannende cliffhangers en typisch goede tvserie-muziek. Drama, emoties en lekker veel 'fout' maar daardoor heel erg 'lekker'.

Ik heb vanmorgen terwijl de regen op de ramen tikte onder het genot van een heerlijke pot groene thee en verse croissantjes, die ik heel heldhaftig nog eventjes bij de bakker om de hoek (door de regen) gehaald heb, de eerste aflevering van het nieuwe seizoen bekeken en have to say, not bad, not bad at all!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

MOVIE: Country Strong

Ik kan het niet helpen, ik heb de neiging te houden van films die door critici de grond in worden geboord. Natuurlijk vond ik The Kings Speech en Black Swan heel erg fijn, maar ik geniet net zo veel (maar misschien wel op een andere manier) van films met Disneysterretjes en eh.. andere films die het gewoon net niet zijn.

Zo ook van Country Strong. Een film over een troubled  countryzangeres (Gwyneth Paltrow) die rehab een maand te vroeg verlaat onder druk van haar man (Tim McGraw) om op tournee te gaan om haar imago te herstellen. Tijdens de tournee staan twee jonge country sensaties in haar voorprogramma (Garett Hedlund & Leighton Meester). Ik bedoel voor Gwyneth Paltrow en Leighton Meester zou ik deze film alleen al willen zien.

Vanaf half november wil ik deze film al zien, maar de film komt in Nederland pas op 26 mei(!) in de bioscoop en online was geen normale versie te vinden. Gisteravond ein-de-lijk een OK versie gevonden en heerlijk op de bank genoten van de film. 

Goed de film is dus iets minder leuk dan ik verwachtte.. Ik heb de laatste tien minuten aan één stuk door gehuild en die had ik niet aan zien komen. De liedjes waren fijn, Gwyneth en Leighton waren erg goed, Garett Hedlund is een schatje en Tim McGraw heeft eigenlijk ook wel iets. Het is niet de aller beste film ooit, maar ik heb genoten (ondanks de tranen) en ik wil hem snel nog een keer zien.

Ik ga verder niks over de film zeggen, want dat is niet leuk en als je toch benieuwd bent naar het plot weet je vast zelf je weg op google wel te vinden. Je moet deze film kijken als je houdt van Gwyneth Paltrow en Leighton Meester, als je country muziek kunt waarderen, als je tegen een beetje zoetsappigheid kunt en niet bang bent om een paar tranen te laten..

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

LOVE: Audrey Hepburn

Als veertienjarig nitwitje kwam ik voor het eerst in aanraking met het fenomeen Audrey Hepburn. Hoe? Door hoe kan het ook anders.. Gossip Girl. Blair was geobsedeerd door alles Audrey, en Breakfast at Tiffany's. Gevolg.. Ik wilde niets liever dan de film Breakfast at Tiffany's zien en moest en zou ook een bezoekje brengen aan Tiffany's. De film werd gekocht, m'n eerste Tiffany's sierraad volgde, na heel veel sparen, een paar jaar later.

Maandagavond zag ik, na Breakfast at Tiffany's zo vaak gezien te hebben dat ik hem je woord voor woord kan spellen, ein-de-lijk een andere film van La Hepburn, Roman Holiday, en nu is het voor mij heel erg duidelijk; Audrey Hepburn is mijn favoriete actrice van vroegere (en misschien ook wel aller) tijden.

Die grote ogen, met die quasi onschuldige blik. Dat kleine lijfje, de kleding die dat lijfje draagt. Haar humoristische maniertjes, haar stem, haar uitstraling, haar alles. She's just fabulous!

Dus als jullie Breakfast at Tiffany's nog niet gezien hebben? Gaat dat zien! En als jullie dan overtuigd zijn, zorg dan dat je Roman Holiday ook in je bezit hebt!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

MEDIA / What to do when you've seen every movie you might possibly enjoy? (twice!)

Ik wilde gisteravond een film kijken, maar ik wist niet welke. Ik plaatste een oproepje op twitter, kreeg overweldigend veel reacties met daarin een stuk over veertig verschillende film en guess what?, op een paar na, had ik ze stuk voor stuk (meerdere malen) gezien. Toen besefte ik.. misschien is het beter om vanavond een keertje niet voor de 100000ste keer een film te kijken, misschien is het wel een keer leuk om wat over de films die je in de afgelopen weken gezien hebt te schrijven. En zo geschiedde...

Sunshine Cleaning

Zusjes Rose (Amy Adams) en Norah (Emily Blunt) Lorkowski hebben allebei dringend geld nodig. Rose is een alleenstaande moeder, Norah een losbol zonder gevoel van verantwoordelijkheid. Norah verliest haar baan, Rose is haar slecht betaalde baantje als schoonmaakster zat en bij toeval horen ze over een lucratief baantje, ze beginnen een bedrijfje in het schoonmaken van plekken waar zojuist iemand 'op gruwelijke wijze om het leven is gekomen', met lekker veel bloed dus. Het betaald goed, de klussen stromen binnen, maar er moet natuurlijk ook wat fout gaan en wat er dan fout gaat moet je zelf maar snel gaan zien!

Waarom kijken: Emily Blunt (o.a. bekend van De Duivel Draagt Prada!)

Easy A
M'n broertje raadde hem aan, Ashley zei dat ik hem moest zien en op iedere Amerikaanse entertainmentwebsite is Emma Stone vaste gast. Olive (Emma Stone) is zowel de vertelster als de hoofdrolspeelster van het verhaal. Om onder een vervelend weekendje met een vriendin en haar ouders uit te komen verzint ze een klein leugentje, dat leugentje gaat over in een grote leugen en uiteindelijk is Olive de grootste slettebak van de school, althans daar lijkt het op, wat de meesten niet weten is dat  Olive's afspraakjes en seksuele activiteiten die ze zogenaamd verricht allemaal klinkklare onzin zijn. Verwarrend? Klopt, dat ben ik, ik wil jullie het verhaal niet te veel verklappen want jullie moeten hem gewoon zelf snel gaan kijken!

Waarom kijken: EMMA STONE!

Clueless
Ik ben er van overtuigd dat 95% van jullie deze film minstens een keer in z'n leven al bekeken heeft. Ik zelf ook namelijk, toen ik een jaar of tien was en er nog helemaal niks van snapte. Een paar weken geleden keek ik hem weer en ik ben verliefd op Cher, ze is zo leuk, grappig, dom en slim tegelijkertijd. En haar uitspraken zijn priceless "He does dress better than I do, what would I bring to the relationship?" of "Sometimes you have to show a little skin, that reminds the boy of being naked, and then they think of sex" en "I felt impotent and out of control. Which I really, really hate. I had to find sanctuary in a place where I could gather my thoughts and regain my strength... " en dan loopt ze dus het winkelcentrum binnen.. Goed, need I say more? Kijken dus, als je hem al een tijdje niet gezien hebt, zeker doen, je komt tot heel andere inzichten.

Waarom kijken: Jeugdsentiment, uitspraken Cher, de California Dreaming mood.

The Young Victoria
Ik hou van het Britse Koningshuis, of nu ja, films over het Britse Koningshuis. Waarom? Waarschijnlijk omdat ik de Britse paleizen altijd om bij weg te dromen vind. Maar deze film is echt mijn favoriet. Reden? Victoria, de tot nog toe langst regerende koningin van Groot Brittanie, wordt gespeeld door Emily Blunt (een van mijn favoriete actrices) en ik weet niet hoe ik het precies moet omschrijven, maar die Victoria, dat moet volgens mij een hele sympathieke vrouw geweest zijn. Zo zelfbewust, maar toch bescheiden, altijd de juiste keuze willen maken (ondanks de jonge leeftijd waarop zij de troon besteeg, ze was pas achttien) en het liefdesverhaal stilde ook mijn honger naar romantique. Rupert Friend speelt de rol van de mooie, bescheiden Duitse neef, waar Victoria uiteindelijk, gelukkig mee trouwt.

Waarom kijken: Emily Blunt, Rupert Friend, de mooie paleizen en... Michiel Huisman!!! (Altijd leuk om een Nederlander het goed te zien doen in het buitenland!)

The September Issue
Als ik Vogue lees krijg ik te maken met dat onderbuikgevoel, kennen jullie vast wel, krijg je ook als je verliefd bent, ik krijg het iedere keer als ik Vogue lees, want Vogue is voor mij iets magisch. Het zal best wel tussen de oren zitten, maar eh, er zit wel meer tussen de oren (hersenen bijvoorbeeld!) en ik ben blij dat ik mijn hunker naar dat gevoel op een relatief gemakkelijke manier kan bevredigen. Goed, nu zijn we vier regels verder en heb ik nog geen woord gezegd over de film. The September Issue is zo'n film die ik kijk om weer eventjes helemaal geïnspireerd te raken om weer voor 100% voor die fantastische carrière te gaan. Want seriously, wat lijkt het mij geweldig om voor Vogue te werken, ook na het zien van The Devil Wears Prada. Want halloo, als ik voor Vogue zou werken zou ik daar dus echt wel voor willen leven (lijkt mij?). Ik vind Anna (Wintour) betoverend, Grace (Coddington) hilarisch en fabulous, de hele sfeer maakt mij zielsgelukkig.

Waarom kijken: Anna Wintour en Grace Coddington en om een beeld te krijgen wat er allemaal bij komt kijken om een magazine als Vogue te creëren. 

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Black Swan

Toen ik een paar weken geleden voor het eerst las over de film Black Swan met Natalie Portman en Mila Kunis wilde ik hem gelijk zien. Lukte niet natuurlijk. De film draait zelfs nog maar een paar geselecteerde bioscopen in de VS. Maar het idee dat ik tot 24 februari, de releasedatum in Nederland, zou moeten wachten maakte me op z'n zachtst gezegd een klein beetje ongeduldig en verdrietig.

Gisteravond, lukte het me eindelijk een stiekeme illegale download te vinden. Ik moest hem zien en negeerde dan ook gewoon, zoals wel vaker, de verschillende waarschuwingen aan het begin van de film. Ik had mijn kamer volgezet met geurkaarsjes, drie dekens om me heen geslagen, kussentje in m'n rug, kopje thee binnen handbereik.. ja echt, het voelde als de hemel.

Goed, over de film, geweldig natuurlijk. Van begin tot eind. Het is een psychologische thriller en hoewel ik vaak meer van de Clueless-achtige chickflicks ben, is dit vanaf nu echt mijn favoriete film.

Black Swan gaat over een onzeker, breekbaar, porseleinen meisje, Nina (Portman). De openingsscene had me tegelijkertijd al te pakken. Een prachtig klassiek nummer waarin Nina super mooie danst op een podium. Het is een droom, maar dat maakt voor het beeld niet uit. Nina danst bij een prestigieus dansgezelschap in New York en wordt iets later in de film gekozen als Swan Queen, een rol die haar op het lijf geschreven is. Enige probleempje wat ze heeft, ze zal niet alleen de rol van Swan Queen moeten vertolken, maar ook die van de sensuele, losbandige Black Swan, iets waar Nina zich absoluut niet mee kan identificeren en wat dan ook lange tijd een groot probleem is.

Lily (Kunis) is nieuw bij het dansgezelschap en is de belichaming van de Black Swan. Nina heeft het idee dat Lily op haar rol uit is en begint hallucinaties te vertonen. Op een gegeven moment weet zowel Nina als jij, de kijker, niet meer wat nu echt is en wat waanbeelden zijn. Als Lily dan op een gegeven moment ook nog eens op een avond een pilletje XTC in het drankje van Nina oplost loopt echt alles door elkaar.

Om de zwarte zwaan te spelen, moet Nina de zwarte zwaan worden en als dat betekent dat de echte Nina daarvoor ten onder moet gaan, so be it. Het gaat om perfection.

Zowel Natalie als Mila spelen fantastisch. Vooral de rol van Natalie is echt een ingewikkeld karaktertje en dat speelt ze dus zo natuurlijk en angstaanjagend goed dat is echt onvoorstelbaar. Beide dames hebben ook bijna alles zelf gedanst, wat ook wel een complimentje waard is. Zes maanden van te voren zijn ze begonnen met trainen. Natalie vijf dagen per week, vijf uur per dag. Dat is dus echt dedication.

De muziek, de prachtige beelden, de ingewikkelde personages, het (dramatische) einde. Man ik moet deze vanavond weer zien, het was de eerste keer gewoon te veel om in een keer allemaal te kunnen verwerken.

Dikke 10 met een griffel!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

De (on)Gelukkige Huisvrouw

Ik geef het eerlijk toe, als ik teveel naar Teen Mom kijk, dan wil ik een baby. Natuurlijk zijn de meeste moeders in Teen Mom echt een drama, maar dan zie ik Macy en haar kleine Bentley en dan weet ik het weer zeker, ik wil een kind.

Goed gelukkig heb ik daarboven ook nog wel een paar hersens zitten en heb ik genoeg verstand om te beseffen dat een kind op mijn leeftijd, in mijn absoluut nog niet stabiele situatie, niet bepaald wenselijk is en ik was dan ook niet van plan om aan kinderen te beginnen, anytime soon (als in de eerste komende tien jaar!). Maar toch... die gevoelens, die zijn er nog steeds.

Afgelopen week echter, werden deze gevoelens eventjes hardhandig de laan uitgestuurd. Ik keek De Gelukkige Huisvrouw voor de eerste keer. Het boek las ik vijf jaar geleden, maar maakte niet zoveel indruk op me. Ja, ik heb heel hard gelachen en wilde gelijk nog meer van Heleen lezen, maar verder... niets. Maar de film... was pijnlijk.

Hè bah, een kind krijgen lijkt ineens een stuk minder aantrekkelijk. Ik kreeg het spaansbenauwd toen ik Lea haar kind in een doos in een hoek zag schuiven, ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik besefte hoe verknipt die hele bevallig Lea gemaakt had, ik werd boos toen duidelijk werd dat haar omgeving het niet echt begreep, maar vroeg mezelf toen af.. 'Hoe zou jij in zo'n situatie reageren?'

Dus, van mijn kinderverlangens ben ik weer eventjes genezen. Ik ga straks eerst wel eens eventjes oefenen. M'n schoonzus is zwanger van haar eerste kindje en begin volgend jaar ben ik dan een soort van on-aangetrouwde-tante? Of hoe zou je me dan noemen? Een ding is duidelijk, ik stel me dus zeker wel beschikbaar als vrijwillig oppasmeisje :) En daar wil ik het voor nu maar gewoon eventjes bij laten. Verstandig niet waar?

Liefs,

Annemerel

Follow my blog with bloglovin

The Social Network

    

The Social Network, een film over Facebook, het zou mij benieuwen.

Maar ik hoorde positieve verhalen van alle kanten en gezien mijn liefde voor sociale media, was het toch eigenlijk ook wel een klein beetje verplichte 'literatuur'. Zo kwam het dus dat ik volkomen illegaal vanavond in bed, onder het genot van heel veel thee, kruidnootjes en pepernoten The Social Network heb bekeken.

En wat een verrassing! Het was dan misschien niet de meest vrolijke, gezellige zaterdagavond film (waar ik eigenlijk naar op zoek was), maar het waren zeker geen twee uur wasting time.

Ik ben niet echt een Facebookmeisje. Ik heb een Facebook, natuurlijk. Ik denk dat ik ook wel dagelijks even online ben, maar het is niet zo dat ik compleet verslaafd ben. Pas drie weken geleden begon ik echt de voordelen van Facebook in te zien (Groups! You've got to love them..!) Toch ben ik meer een Twittermeisje en dat kan natuurlijk ook gewoon samen gaan, maar als ik moest kiezen, koos ik toch voor Twitter.

Om heel eerlijk te zijn, ik kende de geschiedenis van Facebook ook helemaal niet, ik wist niet dat er een 18-jarige Harvard-Geek achter het hele 500 miljoen tellende netwerk zat. Ik wist überhaupt niet dat het al uit 2003 dateerde, maar ik vond het wel verrassend interessant om achter deze dingen te komen.

Dat ik het zo interessant vond, komt heel waarschijnlijk ook wel een klein beetje door het Hollywood aspect. The Social Network is geen droge documentaire, het verhaal van Mark Zuckerberg is gegoten in een heerlijk Hollywood-format, met liefdes, de nodige sterrencasting (Justin Timberlake), uitvergroot drama en een bepaald soort spanning die tot het eind te voelen is.

Toch is de film ook weer niet over-de-top-het-ligt-er-te-dik-bovenop-Hollywood. Natuurlijk is het verhaal op de nodige plekken een beetje aangedikt, maar het verhaal is zeker niet zo voorspelbaar, twaalf in een dozijn, suikerspinzoet Hollywood. Het voelt echt, met herkenbare (Social Media) problemen, met acteurs zonder al te veel glamour en die wonderbaarlijk genoeg ook nog echt op de personen wie ze spelen lijken (did a little research).

Kortom, lieve lezers, als je ook maar een klein beetje geïnteresseerd bent in Social Media, of gewoon houdt van een goede film.. ga hem zien, het is het waard, echt!

(En ja Columbia Pictures, door deze lofzang hoop ik inderdaad dat jullie mij nu niet gaan vervolgen voor het kijken van een illegale 'screening only' versie, jullie hadden me ook gewoon op de persvertoning moeten uitnodigen, just kidding, natuurlijk!)

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Perfect Sunday :)

Iedere zondag denk ik 'ach wat zou het toch eens lekker zijn als ik een zondag vrij had' en gister was het eindelijk een keertje zo ver. Ik denk dat mijn laatste vrije zondag begin augustus was, toen ik in Italië zat.

En wat was het heerlijk weer voor een vrije zondag! Na iets te lang in bed rotten en iets meer dan een aflevering Glee (Give me a break, het was mijn eerste vrije zondag in maanden!) belde mijn vriend of ik zin had in een strandwandeling en poffertjes aan de boulevard. Uh, JAHAA! Heerlijk burgerlijk, maar dat was nou net waar ik zin in had, een burgerlijke zondagmiddag.

Het strand werd hem toch niet, we hadden natuurlijk gewoon naar het strand van Monster kunnen lopen, dan waren we er binnen tien minuutjes geweest. Had ik alleen geen poffertjes gehad. Dus gingen we met de auto naar Kijkduin en dat kun je op zo'n zondagmiddag dus beter niet doen. File. Toen maar afslagje Den Haag Centrum genomen en heerlijk door de prachtige Ambassadewijk gelopen, om vervolgens bij het nieuwe Hilton Hotel op het terras neer te strijken voor witte wijn en Steak Tartaar. Iets minder burgerlijk, maar daarom niet minder leuk.

Daarna door de gezellige Denneweg, over Het Plein naar de American Book Center, waar ik de nieuwe Lauren Conrad Chicklit haalde. Het niveau is derdeklas Middelbareschool, maar laat mijn niveau daar nou soms net mee overeenkomen. Haha, echt het kan me niet schelen, Sugar & Spice is morgenmiddag gewoon uit en dan heb ik weer dat heerlijke dromerige Chicklit gevoel waar ik me helemaal niet voor hoef te schamen.

's Avonds aten we bij mijn ouders, om vervolgens bij hem in bed te duiken met een film. Ik wilde mijn intellectuele kant ook eens afstoffen en koos voor Schindlers List, die ik nog NOOIT gezien had. Maar het was geen succes. Ik vond het prachtig, heel indrukwekkend en ik had hem graag afgekeken, als ik niet zo ontzettend emo was geworden. Na een uur kon ik het niet meer aan en smeekte ik mijn vriend de film te stoppen, want ik trok het niet meer. Heel zielig misschien, maar ik begon me ineens weer allerlei levensvragen te stellen die me alleen maar heel erg angstig maakte. Die film kijk ik volgende week wel weer verder, gisteravond gingen we gewoon verder met The Holiday, mijn lievelingsfilm en dus ook al minstens 10x gezien, maar dat maakt dus helemaal niks uit.

En zo kwam er toch nog een perfect einde aan een perfecte zondag :)

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Hell to the Glee

Dat ik een zwak heb voor Amerikaanse Televisieseries weet ik (en waarschijnlijk ook jij) al langer dan vandaag. Toch dacht ik, of beter gezegd, hoopte ik, dat dat voor Glee en Hellcats niet zou gelden. Stom natuurlijk, ik had mezelf beter moet kennen, maar...

Wat is er nou zo leuk aan een stelletje losers op de middelbareschool die liedjes zingen? Serieus, daar kon ik me echt geen voorstelling bij maken. Ik kijk liever naar Blair & Serena's met prachtige, inspirerende outfits en New York, en Parijs, en Chuck en Nate en Dan! Maar ik heb ontdekt dat ik het ook helemaal niet erg vind om naar een stelletje mafkezen te kijken en dat die mafkezen eigenlijk helemaal zo maf nog niet zijn. En de liedjes zijn vrolijk en de verhaallijn wordt steeds leuker. Ik noem mezelf liever nog geen Gleak, daarvoor is het nog net iets te vroeg, maar dat is heerlijke afleiding op de hometrainer.

Dan Hellcats, de zoveelste serie over Cheerleaders.. Maar wat zeg ik nou? Ik ken eigenlijk helemaal nog geen serie over Cheerleaders, hooguit een paar films. Hellcats is leuk, de acteurs zijn leuk, het verhaal is leuk, de muziek is leuk, ik kijk met grote ogen naar de kunsten die ze vertonen. Man, vroeger dacht ik dat Cheerleaders een beetje met pompoms liepen te zwaaien en heb ik mezelf op een zwak moment nog wel eens afgevraagd waarom je in Nederland zo weinig Cheerleaders hebt en dat ik dat zelf graag wilde zijn, maar als ik dit zie.. Dat kan ik dus nooit van mijn leven, zelfs niet in een ander leven. 

Maar fijn, we hebben er weer twee kleine serie-verslavingen bij. Moet mezelf houden aan een maximum van een enkele aflevering per dag, maar moet zeggen dat mijn goede voornemen aardig op de proef wordt gesteld. Het is dat ik het druk heb met andere dingen, anders...

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

xoxo

Gossipgirlonline.net

Ligt het aan mij of zijn de outfits van Blair & Serena dit seizoen nog geweldiger dan voorgaande seizoenen? Ik kan maar niet stoppen met kwijlen. Dat gouden colbert van Serena? Fabulous. De vrolijke snoepjesoutfits in Parijs, de adembenemende rode jurk van Blair? Fabulous.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

TIRZA.

Tirza, de film, geregisseerd en geschreven door Rudolf van den Berg, naar het boek van Arnon Grunberg. Maandag had ik het geluk dat ik samen met een vriendin de premiere van de film in de prachtig gerenoveerde bioscoop Het Buitenhof in Den Haag mocht bijwonen.

Het was nog bijna niet doorgegaan. Ik zei mijn naam, stond niet op de lijst. Zei toen de naam van degene die de kaartjes geregeld had, maar die naam kwam de dames bij de deur niet eens bekend voor. We konden niet naar binnen, want ik stond niet op de lijst en de zaal zat vol. Even wilde ik stampvoetend weglopen, totdat ik me omdraaide en een fles wijn zag staan die me heel erg bekend voorkwam en die in Nederland alleen te verkrijgen is bij de leverancier die twee kaartjes voor mij geregeld had. Waarom ik dat niet eerder had gezegd? Nou geen idee.

Ik ging de film compleet blanco in. Ik wist dat Gijs Scholten van Aschat de hoofdrol speelde en Sylvia Hoeks de rol van Tirza op zich had genomen. Wat de relatie tussen van Aschat en Hoeks was wist ik niet, ik wist niet eens wie Tirza was. Ja, het klinkt nu net alsof ik de afgelopen vier jaar in een voor cultuur afgesloten grot heb geleefd in plaats van dat ik mijn bachelor heb gehaald die valt onder de studie 'Nederlandse Taal & Cultuur' maar het is helaas niet anders.

Ik wist dus niet wat er ging gebeuren. Ik wist niet waarom de arme man zich zo ontzettend rot voelde. Ik kon alleen maar raden dat er iets vreselijks had voorgevallen. Ik voelde me ongemakkelijk, wilde de man troosten, een arm om hem heen slaan, want och wat leed hij. Gijs, Chapeau! Als Jorgen Hofmeester ben je de eerste mannelijke acteur waar ik me niet seksueel tot voel aangetrokken, maar wie ik toch zou willen knuffelen en waar ik in een kleine twee uur van ben gaan houden. Tot het bittere eind.

Sylvia als Tirza is ontwapenend. Zelfs als puber met beugel en een te grote capuchontrui zet Sylvia nog een geloofwaardige Tirza neer, ook al is zelf minstens tien jaar ouder. Ze is mooi, puur, echt en ieder ander bijvoeglijk naamwoord in die richting. Sylvia zet Tirza zo neer dat je volkomen begrijpt waarom haar vader, Jorgen Hofmeester zo'n intense (vader)liefde voor haar koestert.

Verder wil ik over het verhaal liever niets vertellen. Ik wil dat jullie hem gaan zien en ik hoop dat jullie hem net zo blanco kunnen bekijken als ik heb mogen doen. Het nieuwsgierige Aagje in mij wilde tijdens de film steeds stiekem haar telefoon pakken en googlen wat er nu in godsnaam aan de hand was, maar mijn verstond won het gelukkig van het Aagje en wat vertrok ik van pijn en verdriet toen het mysterie uiteindelijk voor de kijker duidelijk werd.

Tirza is een juweeltje. 

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin