DIARY: Mornings like this..

Om half acht wakker worden door het licht dat door ons grote raam binnen schijnt. Tot negen uur doezelen met een slaperig knuffeltje tussendoor. Om negen uur uit bed strompelen voor een glaasje water met citroen en m'n dagelijkse smoothie. Bloedsinaasappels, kiwi en banaan met magere yoghurt was de mix van de ochtend. Vriendje die rustig nog even verder slaapt z'n sapje brengen en ik duik op de bank waar ik steeds meer van begin te houden. Met Adele op de achtergrond lees ik het verhaal van Chrystal Renn, het is lang geleden dat ik een boek lees dat ik echt niet meer neer wil leggen alleen maar omdat ik het leuk vind, de laatste lees ik vrijwel alleen nog maar met 'achterliggende gedachten' en dat is bevredigend, maar soms mag je ook heus wel iets doen waar je misschien op het eerste gezicht niet zoveel van leert.

Ik geniet, wil dat de ochtend nooit stopt, maar als ik rechts bovenin het hoekje van het scherm van m'n MacBook kijk zie ik dat het alweer kwart over twaalf is. Ach.. wie zegt dat ik de ochtend niet nog even tot 13.00u kan uitrekken?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Gossip Girl

Weten jullie al dat ik in de loop der jaren een Gossip Girl / Cecily von Ziegesar verslaving heb opgelopen?

Ik was een jaar of veertien toen ik m'n eerste Gossip Girl kocht. Gelezen in Ellegirl, where else? Moest ik hebben natuurlijk. Inmiddels ben ik 27 boeken verder. Ik hoop nog steeds op een vervolg, hopen jullie met me mee.

Ondertussen heb ik het vage plan om alle boeken, achterelkaar, opnieuw te lezen. Twijfel alleen nog een klein beetje over het 'tijdverspillingaspect' van dit idee, maar aan de andere kant.. zeven seizoenen Gilmore Girls achterelkaar bekijken heeft ook wel iets weg van tijdverspilling. Kan dit er ook nog makkelijk bij, haha.

Inspiratie: tweet van @Kimperk aan mij, met de vraag of ik de laatste Gossip Girl al gelezen had.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Harry Potter

Ik was een jaar of tien toen de mevrouw van de bibliotheek naar mij toe kwam lopen met twee boeken in haar handen. Harry Potter en de steen der wijzen en Harry Potter en de geheime kamer. Of ik ze wilde lezen, ze waren net nieuw binnen gekomen en ze wilde graag weten wat ik er van vond.

Voor die tijd had ik ook geen enkel boek met ook maar enige spanningsgraad gelezen. Geen griezelbus of Kippenvel's voor mij. Jacques Vriens en Carry Slee is wat het klokje sloeg. Ik kon me dan ook niet indenken dat ik de boeken uit zou lezen en ik kon me al helemaal niet voorstellen dat ik daar plezier aan zou beleven.

Goed, jullie weten natuurlijk hoe het afliep, het onvoorstelbare werd werkelijkheid; ik werd net als iedereen die ooit met Harry Potter begonnen is, op slag verliefd, verslaafd, fan. Voor mijn verjaardag kreeg ik het derde deel Harry Potter en de gevangene van Azkaban en toen deel vier uit kwam stond ik 's ochtends vroeg in de winkel.

Maar toen kocht ik deel vijf in het engels, omdat ik niet kon wachten op de Nederlandse versie en ik was inmiddels net veertien en het leek me wel een goed idee om dat boek te lezen, het was bijna zomervakantie en ik had zeeën van tijd! Na vijftig bladzijde, waar ik absoluut niets van begreep, gaf ik het op en een dag later was m'n website online (veel leuker tijd verdrijf, vond ik toen!)

Ik heb vier jaar geen Harry Potter boek meer aangeraakt, wel films gezien, natuurlijk, maar de boeken waren eventjes niet meer aan besteed. Totdat het laatste deel uitkwam, het was de zomervakantie na mijn vwo-examen, en ik wilde zo graag weten hoe het af liep. Mijn broertje kocht het boek en nam deel vijf en zes, in het engels, ook mee op vakantie.

In twaalf(!) dagen tijd las ik toen deel vijf, zes en zeven achterelkaar. Ik droomde, leefde, bewoog voor Harry Potter. Hell, ik was zelfs even verliefd op Daniel Radcliffe (not even kidding!). De laatste honderdbladzijde was een achtbaan vol emoties, ik heb serieus op het strandje met dat boek stevig in m'n handen geklemd zitten janken om het Snape-hoofdstuk, uhuh, that bad.

Gister eindelijk het eerste deel van deel zeven in de bioscoop gezien. Heerlijk voorproefje, maar eh.. het echte werk komt natuurlijk pas in juli, ik kan nu al niet wachten. Wie gaat er met me mee?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Mulisch & Reading

Ik ben groot liefhebber van het oppervlakkige vrolijke boek, dat moge duidelijk zijn. Alle Gossip Girls (zestien) It Girls (tien) Shopaholics (zes?) zijn in mijn bezit. Maar ik vond dat het tijd werd voor een goed boek.

Ik ben nu 21, morgen zelfs officieel 21,5 (dat houd ik bij ja!), ik heb mijn bachelor Taal & Communicatie, een onder van de opleiding van Nederlandse Taal &Cultuur for cyring out loud, dit jaar behaald en toch heb ik het weten te presteren dat ik misschien twee, hooguit drie echt goede boeken gelezen heb dit jaar, en dat was ook nog eens Engelse literatuur.

Ik ben een schande voor de Nederlandse Literatuur en dat moet maar eens over zijn, zo dacht ik. Onlangs overleed Nederlands' beste(?) schrijver, Harry Mulisch en ik vond dat een mooie aanleiding om één van zijn boeken er bij te pakken. Op de middelbareschool had ik Siegfried gelezen en daar was ik écht van onder de indruk. Zo onder de indruk dat ik ondanks een heftige migraineaanval waarin ik uiteindelijk tijdelijk totaal blind was (echt waar, geen leuke ervaring) gewoon bleef doorlezen (totdat ik echt niks meer kon zien natuurlijk!)

Ik ging voor De Aanslag, want die stond toevallig bij mijn zusje in haar boekenkast en het was misschien ook wel eens slim om niet meteen een boek te kopen, wat ik normaal dus altijd doe waardoor 1. mijn boekenkast bijna net zo op instorten staat als mijn kledingrek en 2. mijn bankrekening ook weleens lijdt.

En ik was, net als door Siegfried, bevangen. Wat een prachtig boek, wat een goed verhaal. Ik had niet eens de achterflap gelezen en wist dus ook totaal niet waar het over zou gaan en dat kan ik iedereen aanraden, want dat maakt het nog spannender, hoewel je eigenlijk wel weet wat er gebeurd is. Mulisch schrijft zo goed en totaal niet saai, wat ik eigenlijk wel een beetje verwacht had, omdat ik dat vaak bij 'hoogdravende literatuur' wel het geval vind. Iedere zin is werkelijk een genot om te lezen en ik heb het boek dan ook in twee middagen op de bank, met regendruppels op de ramen, een kussen in mijn rug en een mok met warme thee in mijn handen, uitgelezen.

De Aanslag, moet je lezen, zou verplichte literatuur op de middelbareschool moeten worden. Binnenkort toch maar eens 'De Ontdekking van de Hemel' aanschaffen en als ik dat aan kan, kan ik misschien nog wel een stapje verder gaan en Tolstoj lezen? Ik ben eigenlijk best benieuwd naar Anna Karenina!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Lauren Conrad Style

Als die-hard Laguna Beach & The Hills fan kon ik het natuurlijk niet laten om de stijlbijbel van Lauren aan te schaffen. Dus stapte ik gister op de fiets en reed ik naar Den Haag, ja lieve lezers, speciaal voor een boek fietste ik door weer en wind 45 minuten heen en een uur (tegenwind) terug. (Dat ik een tussenstop maakte bij H&M en m'n voornemen nog verder ter zielen bracht laat ik even achterwege)

Goed, het boek. Toen ik thuis kwam na die helse fietstocht kroop ik natuurlijk met een mok warme thee en kruidnootjes en het boek op de bank en vier uur later had ik het van cover to cover gelezen.

Het bladert heerlijk weg, het zijn mooie foto's, echt Lauren. Je hoort Lauren praten terwijl je leest. Ik kwijlde bij haar mooie jurkjes, haar Chloe laarzen, haar zwarte suede Louboutin platformpumps, haar prachtige lokken, haar Chaneltassen en een prachtige Cashmere sjaal. Ik wilde het allemaal.

Of ik echt veel nieuwe dingen geleerd heb? Niet echt, het meeste wist ik ergens wel. Maar omdat Lauren's stijl niet heel veel verschilt met mijn eigen stijl is het toch wel erg leuk om te lezen. Om het allemaal op een rijtje te staan. Ik dacht vaak 'oh ja, dat kan ik ook wel weer eens doen'. 

Heerlijk boek voor een regenachtige middag met kruidnoten en een grote pot herfstthee dus, en laat het weerbericht nou voor de komende tijd alleen nog maar regenachtige dagen voorspellen, en laat de kruidnoten en herfstthee nou weer volop te koop zijn..

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Shopaholic

De nieuwste Shopaholic ligt hier al zo'n twee maanden in huis, maar heb ik pas vorige week uitgelezen. Dat was 1: omdat mijn zusje (de rechtmatige eigenaresse) het boek eerder uit wilde hebben en het te druk had (met huiswerk en televisie kijken) om hem snel uit te lezen en 2: omdat het boek niet spannend genoeg was om te riskeren dat mijn zusje me betrapte op het lezen van haar boek.

M'n zusje heeft het boek nog steeds niet uit (waarschijnlijk ook omdat het haar niet meer zo kan boeien), maar mijn moeder kocht het boek afgelopen week in het Nederlands en dus besloot ik de tweede helft van het boek in het Nederlands te lezen.

En wat een fout maakte ik daar. Kijk, in de Engelse versie denk je soms 'oh wat dom, hahaha' maar in de Nederlandse versie denk je 'oh wat dom, hou nu alsjeblieft op'. Ik weet niet wat het is met mij en Chicklits in het Nederlands. In het Engels kan ik er de humor van inzien, in het Nederlands absoluut niet.

Het boek is verder best vermakelijk. Becky is weer lekker aan het shoppen, samen met haar kleine monster, de inmiddels tweejarige Minnie.  Er zijn momenten denk ik 'ooh dat zou ik in mijn stoutste dromen ook kunnen zeggen of doen' maar ze gaat soms wel heel erg ver, en dat is in het Engels nog wel grappig, maar in het Nederlands dom en vervelend. Het is een gevoelskwestie dat weet ik ook wel, maar ik vind de gevoelens die je bij een boek hebt minstens zo belangrijk als het verhaal. Misschien heel onliterair van mij, maar so be it.

Feit is, mocht er nog een vervolg komen, nummer zeven volgens mij? Nou, dan staat die gewoon weer op mijn verlanglijstje, in het Engels!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

Perfect Sunday :)

Iedere zondag denk ik 'ach wat zou het toch eens lekker zijn als ik een zondag vrij had' en gister was het eindelijk een keertje zo ver. Ik denk dat mijn laatste vrije zondag begin augustus was, toen ik in Italië zat.

En wat was het heerlijk weer voor een vrije zondag! Na iets te lang in bed rotten en iets meer dan een aflevering Glee (Give me a break, het was mijn eerste vrije zondag in maanden!) belde mijn vriend of ik zin had in een strandwandeling en poffertjes aan de boulevard. Uh, JAHAA! Heerlijk burgerlijk, maar dat was nou net waar ik zin in had, een burgerlijke zondagmiddag.

Het strand werd hem toch niet, we hadden natuurlijk gewoon naar het strand van Monster kunnen lopen, dan waren we er binnen tien minuutjes geweest. Had ik alleen geen poffertjes gehad. Dus gingen we met de auto naar Kijkduin en dat kun je op zo'n zondagmiddag dus beter niet doen. File. Toen maar afslagje Den Haag Centrum genomen en heerlijk door de prachtige Ambassadewijk gelopen, om vervolgens bij het nieuwe Hilton Hotel op het terras neer te strijken voor witte wijn en Steak Tartaar. Iets minder burgerlijk, maar daarom niet minder leuk.

Daarna door de gezellige Denneweg, over Het Plein naar de American Book Center, waar ik de nieuwe Lauren Conrad Chicklit haalde. Het niveau is derdeklas Middelbareschool, maar laat mijn niveau daar nou soms net mee overeenkomen. Haha, echt het kan me niet schelen, Sugar & Spice is morgenmiddag gewoon uit en dan heb ik weer dat heerlijke dromerige Chicklit gevoel waar ik me helemaal niet voor hoef te schamen.

's Avonds aten we bij mijn ouders, om vervolgens bij hem in bed te duiken met een film. Ik wilde mijn intellectuele kant ook eens afstoffen en koos voor Schindlers List, die ik nog NOOIT gezien had. Maar het was geen succes. Ik vond het prachtig, heel indrukwekkend en ik had hem graag afgekeken, als ik niet zo ontzettend emo was geworden. Na een uur kon ik het niet meer aan en smeekte ik mijn vriend de film te stoppen, want ik trok het niet meer. Heel zielig misschien, maar ik begon me ineens weer allerlei levensvragen te stellen die me alleen maar heel erg angstig maakte. Die film kijk ik volgende week wel weer verder, gisteravond gingen we gewoon verder met The Holiday, mijn lievelingsfilm en dus ook al minstens 10x gezien, maar dat maakt dus helemaal niks uit.

En zo kwam er toch nog een perfect einde aan een perfecte zondag :)

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin