DIARY: Positive Vibes

Maandag landde ons vliegtuig om 13.30u, om 15.00u zat ik bij mijn ouders op de bank, een uur later stond mijn eerste blog online, een kleine twee uur later mijn eerste vakantieverslag. Om precies 0.00u zette ik een punt achter m'n laatste vakantie verslagje wat zondag pas online zal komen.

Ik loop over van enthousiasme. Ik wil zo veel, maar in plaats van denken aan alles wat ik wil. Doe ik alles gewoon. Maandagnacht sleepte ik naast mijn koffer met overgewicht (het is dat Ashley wat minder bij zich had, anders was dat me duur komen te staan.. het staat me sowieso al duur want het handvat van mijn koffer is onderweg onder het gewicht bezweken...) ook ein-de-lijk  mijn iMac mee. Hij stond vier maanden lang gewoon op mijn oude kamertje. Maar bij thuiskomst bleek mijn kamer niet echt mijn kamer meer te zijn, de muren worden geverfd en al mijn spullen die nog in mijn kamer stonden, stonden opgestapeld en lagen onder grote witte lakens.

Geen enkele reden dus meer om m'n iMac bij mijn ouders te laten. Okee het kantoor bij ons thuis is nog steeds niet ingericht, maar er staat tenminste een bureau en dat was in mijn oude kamertje niet meer te zeggen.

Nadat ik vol enthousiasme mijn vakantiefoto's aan mijn vriend had laten zien kreeg ik ineens onwijs veel zin om mijn administratie te gaan regelen. Dus ging ik op zoek naar mijn formulieren van de belastingdienst en kreeg ik voor het eerst geen hartkloppingen alleen al bij het aanzicht ervan. Om half drie staakte ik mijn bezigheden en gaf ik mezelf ein-de-lijk rust.

Gisterochtend was de ambitie gelukkig nog steeds niet vertrokken, dus installeerde ik mijn iMac, pakte ik mijn koffer uit, draaide ik de eerste wasjes, verzamelde ik alle gebruikersnamen en wachtwoorden voor wat voor diensten dan ook. Ik maakte een factuur, ordende mijn al gemaakte facturen, zocht uit hoe dat nou eigenlijk zat met BTW. Ik was heel druk, maar voelde me tegelijkertijd steeds rustiger worden omdat ik het gewoon eindelijk regelde.

Om 13.00u was het tijd voor een uurtje hardlopen. De zon scheen en het was werkelijk fantastisch. Hoewel 5K's heerlijk makkelijk zijn, zijn het de 10K's die mij echt gelukkig maken. Om 16.00u was ik na 1,5 week ein-de-lijk weer eens op m'n werk en na een avondje heel erg hard werken lag ik moe maar voldaan in bed.

En ook vanmorgen was mijn energie nog steeds niet verdwenen. Om 8.00u stond de wekker en liep ik een mooie 5K. Na douche en ontbijt ben ik er nu alweer klaar voor om straks om 11.00u weer te gaan werken. Want al die ambitieuze plannen van mij? Die zijn helaas niet gratis, helaas...

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Breaking Weekendnews

1. Gisteren was een vreemde dag, 's middags kwam er een man verschillende lampen in mijn slaapkamer opstellen en terwijl ik met mijn laptop in bed lag werden er foto's van mij gemaakt door diezelfde man. Ik kan er niks over zeggen voor tenminste een maand, ik weet zelfs niet of ik door dit te schrijven al in de problemen zal komen (wat ik me niet voor kan stellen, want denk niet dat er ook maar iemand is die hier iets van snapt, including myself, haha), maar echt.. ik zat daar op dat bed en ik dacht.. En nu...

2. Ik maakte gistermiddag ook gelijk een (voor mijn bankrekening pijnlijke) beslissing. Ik zeg tegen mijn vader, zonder dat het geld er daadwerkelijk al voor is, wil jij alsjeblieft de Nikon D7000 voor me bestellen. Ik wil die camera al sinds oktober vorig jaar (de oplettende lezer ziet hem dan ook al maanden bij mijn cravings in de rechterbalk staan!) En nu heb ik dan eindelijk de beslissing genomen. Kijk, ik kan wachten totdat de belasting mijn geld daadwerkelijk gestort heeft, maar dan ben ik alweer terug van vakantie. Ik vind het juist leuk om mijn nieuwe camera uit te vinden op vakantie. Wie niet? Ik ben echt een gadgetmeisje, je maakt me zielsgelukkig met een mooie nieuwe tas, maar een nieuwe camera.. oh boy, daar word ik zelfs helemaal onrustig van! Oh en het zal m'n 'werk' alleen maar ten goede komen, toch? Eigenlijk is het net zo iets als schoolboeken kopen, noodzakelijk kwaad ;-).

3. Ik heb vanmiddag heerlijk in een verschrikkelijke ravage, oftewel mijn kamer in het ouderlijk huis, alvast drie van de acht blogs geschreven voor als ik volgende week op vakantie ben! Met dank aan jullie fantastische onderwerpsuggesties natuurlijk. En als ik de tijd zou hebben, zou ik er zo nog vijf schrijven. Maar helaas. Het is tijd om mijn tas te pakken en naar mijn werk af te reizen.

Edit: Ooooh lieverds ik krijg geen column of een blog bij een tijdschrift hoor, was het maar zo'n feest!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: It's OK to like yourself sometimes

Mijn puistjes zijn dankzij mijn noodplan verbannen tot mijn kin. Daar spelen ze in de vorm van korstjes een klein beetje de baas, maar ik heb het gevoel dat ik aan het winnen ben. Ik ben twee dagen semi-vrij geweest en dat zie je in mijn ogen.. ik ben uitgerust. Mijn haar werkt mee, mijn nieuwe lipgloss van Dior staat me goed en ik heb some pretty exciting news (waar ik de eerst komende maand niks over mag zeggen!!) gekregen. Ik voel me goed en ik vind mezelf leuk vandaag.

En dat is niet slecht, dat is juist goed. Want hoe kan iemand anders jou nu leuk vinden als jij jezelf niet eens kunt waarderen? Gelukkig zijn met wie je bent en hoe je eruit ziet is echt de beste schoonheidstip die ik je kan geven.

Okee ik heb de afgelopen twee dagen verschrikkelijk gegeten, zo erg dat ik er zelfs weer hoofdpijn gekreeg. Okee ik heb me gistermiddag verschrikkelijk gedragen in de stad met m'n pinpas en moet nu totdat ik mijn salaris krijg (begin volgende week) echt op water en brood.. maar meisjes geld maakt niet gelukkig en twee dagen verschrikkelijk eten is af en toe ook gewoon geoorloofd. Ik weet nu in ieder geval wel weer waarom ik gezonder probeer te eten.

Oh en natuurlijk, over tien dagen ga ik op vakantie. Wie zou niet gelukkig worden, bij die gedachte alleen al?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: In desperate need of some inspiration

Dat je aan het begin van de week denkt, oh ja ik moet zorgen dat ik voor zondag alvast een blogje heb voorgeschreven, want dan ben ik van 's morgens vroeg tot 's avonds laat aan het werk.. En dat je zaterdag denkt, waar moet ik in hemelsnaam  over schrijven? Dat je in de tuin ligt met je laptop en er een soort van blokkade in je hoofd is die alle leuke onderwerpen tegenhoudt binnen te komen.

Dat je dan maar denkt, dat doen we vannacht wel.. Maar dat je 's nachts pas om 4.00u thuis komt van je werk en dat je dan maar denkt.. doen we morgenochtend wel. En dan gaat om 9.30u de wekker en dan is er nog zoveel te doen, dat je pas een half uur later aan je blogje denkt. En dan sta je onder de douche en dan blijf je hopen op inspiratie en dan komt het niet.

En dan is het uiteindelijk kwart over tien, een kwartier voordat je de deur moet verlaten. Je maakt nog snel je avond eten, werkt ondertussen je ontbijt snel weg en tegelijkertijd klap je je MacBook open en hoop je op een Godswonder.

Dat Godwonder heeft nog steeds niet plaatsgevonden.

Vandaar dat ik nu met tegenzin tegen jullie zeg, tot morgen!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

LOVE: Laura, Sushi & Sauvignon

Er zijn dingen die zijn zo ontzettend fijn, maar door een nog op te lossen raadsel doe je die dingen eigenlijk veel te weinig. Voor mij is dat afspreken met vriendinnen. Het liefst deed ik dat iedere dag, maar helaas zijn er verplichtingen die er voor zorgen dat ik er vaak niet eens één keer in de week tijd voor heb/maak. Such a shame...


Gisteravond had ik eindelijk weer eens een date met Laura. Hoewel de vorige keer, zo'n twee maanden geleden, we elkaar beloofden dat we binnen vier weken weer zouden afspreken, kwam dat er dus weer niet van terecht. Maar het mooie van mijn vriendschap met Laura is. Soms spreken we elkaar weken niet, maar als de één smst of belt, dan lijkt het bijna alsof we elkaar dagelijks spreken. Op het feit dat we elkaar dan verschrikkelijk veel te zeggen hebben na dan natuurlijk.

Goed, date met Laura, lekker eten bij NOH, een sushirestaurant in de Prinsestraat in Den Haag. Cadeautje van mij, want Laura is net als ik afgelopen week 22 geworden. Gewoon heerlijk relaxt met flesjes sparkling water met citroen en af en toe een fijn gerecht bestellen. Zo als mijn favoriet, de salade met tonijn, wasabi, avocado en bonito. Het was vier jaar geleden mijn eerste aanraking met de Japanse keuken en sindsdien droom ik hiervan. Na de salade werd natuurlijk een lading sushi besteld, om het vervolgens af te sluiten met een zeewier salade, edamame boontjes en grote tempura garnalen.

Het eten, hoe lekker ook, speelde vanavond niet de hoofdrol. Dat waren Laura en ik. Ken je dat, dat je mond zo over loopt van dingen die je nog wilt zeggen dat er drie gesprekken tegelijk worden gevoerd, dat je ogen tranen van enthousiasme, dat je bijna spierpijn krijgt van die verschrikkelijk grote glimlach die er om je mond zit.

Om 21.00u waren we uitgegeten, maar nog lang niet uitgepraat, dus liepen we de toeristische route (over het Binnenhof) naar het Plein om vervolgens neer te ploffen op een fijn verwarmd terras met goed uitzicht over het plein. Tussen de hilarische gesprekken met daarin uitspraken die Samantha van Sex and the City niet hadden misstaan, de Nieuw Zeelandse Sauvignon Blanc en de Van Dobben bitterballen door, spotten we Maxime Verhagen. En, gezellig dat we waren, probeerden we ook nog een glimp van onze Minister President op te vangen, helaas mislukt, maar mocht de pret niet rukken.

Het was zo'n avond waarop je grote plannen maakt voor reizen naar New York en Roadtrips door Europa, zo'n avond waarop ineens alles mogelijk blijkt. Zo'n fijne avond zonder zorgen voor de dag van morgen. Zo'n avond die je gewoon eigenlijk het liefst iedere avond zou hebben.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Lazy sundays are the best

Ik hou van vrije zondagen. Ik voel me nooit schuldig als ik niet zo productief ben op zondag. Ik lag vandaag in bed met m'n nieuwe boek (het eerste niet informatieve boek waar ik in 2011 al meer dan 30 bladzijde in gelezen heb!), ik banjerde door het huis in een oude uitgelubberde pyjama broek. Ik draaide wat wasjes, liep nog even met de stofzuiger door het huis, genoot van vier aardbei festini waterijsjes, deed een paar buikspieroefeningen in bed bij gebrek aan zin om buiten even een rondje te rennen met twee bloedende blaren op mijn enkels. Ik luisterde naar Elbow en Adele, schreef een paar blogjes voor aankomende (drukke!) week, zocht twee uur lang tevergeefs naar bikini's op internet en besloot tegen zessen in de auto te stappen en richting het ouderlijk huis te rijden voor een heerlijk zondagsmaal van mama..

Kijk, dat zijn nog eens zondagen!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: 22!

Mensen zeggen wel eens dat ze zich eenmaal volwassen niet meer 'jarig' voelen. Nou, met twitter, facebook, whatsapp en sms van 'tegenwoordig' is er dus echt geen ontkomen meer aan. Hoe kun je je nu niet jarig voelen als je iPhone gedurende de hele dag minstens één keer per tien minuten trilt  en één van z'n vrolijke toontjes uit zijn repertoire tevoorschijn tovert. Soms denk ik wel eens ik heb niet zo heel erg veel vriendinnen, maar op je verjaardag kom je er dan achter dat er toch wel een hele hoop mensen zijn die daadwerkelijk een soort van aan je denken. Geen vrienden of vriendinnen die je dagelijks over de vloer hebt, maar wel mensen die weten dat je bestaat, zelfs weten dat je vandaag jarig bent (dat dat ook kan komen door een berichtje van Facebook terzijde natuurlijk), maar het feit dat zij de moeite nemen om je te feliciteren.. dat geeft toch best wel een heel erg fijn, warm en vooral jarig gevoel.

Ik voelde me gister dus jarig, de hele dag. Ik had zelf nog niet eens door dat de klok twaalf uur had geslagen en m'n eerste sms was al binnen, van Ashley. Ik opende twitter en zag een rits aan felicitaties binnen komen en zo ging dat dus door.

Om acht uur werd ik wakker. Het zouden eigenlijk scrambled eggs op een vers bruin waldkorn pistolet worden, maar m'n eieren (acht stuks) waren over de datum en hoewel de supermarkt tien stappen bij onze voordeur verwijderd is, vond ik het wel goed. Ik zou heel de dag al los gaan, kon ik beter gezond (en lekker) beginnen. Green Smoothie tijd dus. Heerlijk.

M'n 5K hardlopen sloeg ik ook niet over, maar eh, dat ging dus bagger. Ik kreeg zo veel last van zere hielen, zo'n wrijving met je sok, de pijn die je hebt als er een blaar gaat ontstaan. Toen ik thuis kwam trof ik een bloedbad in beide schoenen aan. Twee blaren op precies dezelfde plek op beide hielen. Au! Nou m'n schoenen zijn gelukkig wel gelijk doorleeft, het 'nieuwe' is er nu wel van af (en dat wilde ik ook dus geluk bij een ongeluk!) Hinkelend op m'n UGGS wondgaasjes en leukoplast gekocht bij de drogist even verderop in de straat gekocht en me klaar gemaakt voor een fijne dag :).

We reden naar Amsterdam, Brasserie Dauphine om precies te zijn. Het was zo fijn om eindelijk weer eens aan tafel te zitten en te kunnen bestellen wat ik wilde. Gewoon een slokje goede wijn te drinken, lekker oesters slurpen, genieten van een heerlijke Bisque, een zuurdesembroodje met een klein beetje roomboter en een halve kreeft met citroenmayonaise. De frietjes van m'n vriend wierp ik slechts een snelle blik op, maar die trokken niet echt m'n aandacht. Ook de Steak Tartaar was niet aan mij besteed, ik ben trots op mezelf. Na een half stukje Cheesecake waren we (was ik) klaar voor Tiffany's.

Dus reden we naar de PC en mocht ik mijn ding doen. Ik paste het ene na het andere sierraad en koos uiteindelijk natuurlijk voor het eerste. Zo gaan dat soort dingen nu eenmaal. Als iets direct je blik vangt heeft dat meestal wel een reden, althans dat is mijn bescheiden redenering.

Bij Blue Blood een paar winkels verder zocht ik een cadeautje van het geld van m'n oma uit en tien minuten later liep ik huppelend met twee tasjes bungelend aan mijn ene arm, Remco aan mijn andere, naar de auto.

Tijdens het avondeten bij m'n ouders heb ik zoveel gegeten dat ik op een gegeven moment me niet eens meer kon herinneren dat ik juist drie weken als vegan, glutenvrij en vrijwelsuikervrij persoon geleefd had. We aten risotto (en ik schepte drie keer op), witte vis met Italiaanse kruiden en een heerlijke salade (met m'n favoriete caesardressing). En als toetje, hadden we hazelnoot schuimgebak van Maison Kelder, met een kopje cappuccino !!! Ja als we dan toch aan het zondigen zijn.

Om half tien reden we richting casa di Annemerel & Remco en haalde we onderweg vriendinnetje en collega Loes op. Het plan was eigenlijk feestje bij ons en daarna een paar dansjes, maar het werd net eventjes iets anders, maar daarom niet minder leuk (en makkelijk voor mij). We stapten niet veel later in de taxi waar Lindsey, Thomas en Jim al in zaten en reden richting de Whoosah, waar collega Nathan een feestje had georganiseerd. Daar zou ik eigenlijk aan de water gaan (ik had namelijk van dat 1,5 glas wijn tijdens de lunch al een soort van kater gecreëerd), maar dat liep toch net iets anders. Ik bestelde één malibu met ijs omdat me dat deed denken aan de feestjes van vijf jaar geleden, maar daarna werd er ineens Passoa met ijs voor me gehaald. Ik voelde me net zestien, hoewel ik dat absoluut niet dronk toen ik zestien was, maar de naam Passoa staat gewoon voor zestien.

De helft van de aangeboden drankjes heb ik afgeslagen en ik dronk heel veel flesjes water. Ik belandde in een soort van roes waarin ik me absoluut niet aangeschoten of dronken voelde, slechts heel erg gelukkig.

Om half twee deed ik iets wat ik nou net beter niet had kunnen doen. Midnight Chinese. Kijk ik kan tegen mezelf zeggen neem drie hapjes bami, en paar stukjes koe lo kai en een paar dimsums, maar ik luister daar niet naar. Dus uiteindelijk zat ik een uur later met een vreselijk ontploffingsgevoel in de taxi. De hele bende van ellende ging op uitnodiging van m'n vriend nog gezellig mee naar huis voor een glaasje bubbels, maar uiteindelijk stapte hij direct zijn bed in en lag de rest half slapend op de bank. Een kwartier later stond de volgende taxi voor de deur, was het feest echt voorbij en nog een kwartier later lag ook ik fris en met twee glazen Vitamine C bruistablet in mijn buikje in bed.

Het was mooi geweest :)

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: It's my birthday

De eerste negentien uur van mijn verjaardag waren heerlijk. Letterlijk. Ontbijten met m'n smoothie (de eieren waren twee weken over de datum, haha!). Een rondje hardlopen, naar Amsterdam, lunchen bij Dauphine, m'n cadeautje uitzoeken bij Tiffany's, het cadeautje van m'n oma uitzoeken bij Blue Blood, een feestje plannen in de auto op weg naar huis en over vijftien minuten word ik waarschijnlijk aan tafel geroepen voor m'n verjaardagsdiner en dan mag ik ook ein-de-lijk m'n tasjes openen en de cadeautjes uitpakken. Alsof ik niet al lang precies weet wat er in zit ;-)

Bedankt voor al jullie lieve tweets en berichtjes, ik ga nog eventjes vijf uur een feestje vieren!

Liefs,

Annemerel

Follow my blog with bloglovin

PROJECT: Money

Mijn financiële project is op de negende van de maand alweer ter ziele. Halleluja hoe krijg ik het ook voor elkaar? Ik had eigenlijk vanaf de eerste van de maand al kriebels hoor, dat het niet goed zou gaan. Ik heb dan ook de hele week niet op mijn rekening gekeken. En dat lieve lezers, is nu juist iets wat je niet moet doen. Vanmorgen, toen ik mijn vakantie ging betalen, had ik dan ook grote schrik.

En toen ging ik kijken, wat heb ik afgelopen week gedaan dan? ZARA meer dan honderd euro, rode BlueBlood broek van bijna honderd euro, OV chipkaart opladen, tanken (en nu alweer bijna leeg.. au!), Chipkaart laden, pastaatje hier, Starbucksje daar, Kamer van Koophandel, onverwacht 170 euro extra van de ziektekostenverzekering (eigen risico) en ooh.. TACHTIG EURO AAN SUSHI.

En dan had ik ook nog een financiële meevaller a 120 euro...


Hoe krijg ik het voor elkaar?

Maar ik geef nog niet op. Niet op de negende al. Aan twee van m'n roze ZARA items hangt nog een kaartje en de bon heb ik ook nog wel ergens liggen. Jammer jongens, jullie krijgen vast een andere leuke eigenaar. Ik ga de komende maand op water, brood en misschien wat groente en fruit en er wordt GEEN kleding meer gekocht.

Het leven kan ook heus wel leuk zijn zonder sushi en nieuwe kleding, toch? Ik moet nog drie weken..

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Picture Perfect

Soms heb ik wel eens stress he. Dat is niet zo vreemd, aangezien ik fulltime werk, minimaal een keer per dag probeer te bloggen en daarnaast ook nog freelance werk aan pak (eigen bedrijfje!), en het liefst zou ik ook iedere dag toch wel een half uurtje willen sporten, beetje yoga, rondje hardlopen.. Maar ik denk dat ik niet de enige ben die wel eens last van stress heeft. Soms is het goed als ik zou leren, dat alles altijd goed komt.

Vandaag bijvoorbeeld, moest ik eerst naar de dokter met m'n (manke) vriend en moest ik daarna nog een bandje met een tweeënhalf uur durend interview (letterlijk!) uittikken. Verder zag ik dat de zon scheen en daar wilde ik eigenlijk wel gebruik van maken. Om 15.00u moet ik werken. Kijk, daar kan ik heel erg paniekerig over doen, maar uiteindelijk ben ik gewoon een uur voordat ik naar m'n werk moet klaar met het interview en heb ik zelfs nog tijd om eventjes te bloggen. Ik heb vanaf half elf heerlijk met m'n laptopje buiten in de zon gezeten en ik heb totaal geen schuldgevoel, want ik ben iedere seconde (echt waar) bezig geweest.

Tussendoor drink ik liters groene thee (dit is m'n derde anderhalve literpot) en hoor ik de vogels fluiten, terwijl ik toch echt m'n iPod oortjes in heb en naar het interview luisterde (en als een dolle.. - 18 pagina's - te keer ga op m'n toetsenbord). Ik had nog heerlijke sushi over van gisteravond dus m'n lunch was tegelijkertijd snel, makkelijk en goddelijk en oja...

Ja life's good.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Bright Monday (Afternoon)

Vanaf het moment dat ik me aanmeldde bij de receptie ging het snel beter. De receptionist vertelde me dat er een gratis parkeergelegenheid was onder de Kamer van Koophandel en nadat ik m'n auto daar geparkeerd had werd ik binnen tien minuten al geholpen. Niks geen drie kwartier dus.

De man die me hielp was heel vriendelijk. Schonk me een kopje thee in, nam zichzelf niet al te serieus. Nee het gesprek verliep eigenlijk prima en na een uur stond ik buiten en was ik een bedrijf rijker. Hoe mijn bedrijf heet? Annemerel, duh!

Omdat ik het maar gelijk goed aan wilde pakken reed ik gelijk naar de Rabobank om een zakelijke rekening te openen, want dat hoort er nu eenmaal ook bij. Ik werd geholpen door m'n tante en binnen een kwartier stond ik al weer buiten. Formulieren zijn opgestuurd, nu is het wachten totdat zij contact met mij opnemen.

Op weg naar huis haalde ik taart, want eh.. is er een betere reden om taart te kopen? Hazelnoot-slagroom-schuimtaart, mijn favoriete taart ever!

Ik ben nog steeds ziek-zwak-en-misselijk, maar ik heb wel een bedrijf en ik kan met een voldaan gevoel op de bank zitten vanavond. Met m'n MacBook, want eh.. nu ik een bedrijf heb moet ik natuurlijk ook wel gaan werken natuurlijk! Oh, en zorgen dat ik werk krijg!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Blue Monday (Morning)

Normaliter is maandag mijn favoriete dag van de week. Maandag staat voor een nieuw begin, een frisse start, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik probeer vroeg op te staan, eet extra gezond.. Vandaag echter, was dat niet het geval.

Ik werd wakker om zeven uur, so far so good, maar toen mijn lichaam wakker begon te worden, begon er ook overal pijn te ontstaan. Keelpijn, oorpijn, buikpijn, hoofdpijn en m'n snot ging overal. Oh en dan als klap op de vuurpijl, overal jeuk. Netelroos. Oh yes. Maar ik had een to do list en als ik iets op m'n to do list schrijf, dan moet ik het ook doen. En dus stond ik op.

AU! Ik heb mijn eerste been nog niet uit bed gewerkt of ik voel dat ik o-ver-al spierpijn heb. En dat terwijl ik niet eens zo fanatiek gesport heb de afgelopen week. Algehele malaise, verschrikkelijk. Ik trek m'n been maar weer terug het bed in.

Om half negen poging twee. Maar eerst een ontbijt. Natuurlijk is net vandaag alles op. Geen eieren, geen yoghurt, de laatste kiwi en grapefruit zielig en verschrompeld. Kopje thee dan maar en ik zet m'n MacBook aan.

MacBook staat aan, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het eerste uur heb ik hem vijf keer aan en uit gezet, maar Safari wil niet werken. Ik heb alle software updates uitgevoerd, maar er gebeurd niks. Natuurlijk heb ik geen Firefox of Opera en nu zo zonder Safari kan ik het ook niet downloaden. Na precies 84 minuten doet Safari het uit het niets ineens weer en kan ik eindelijk aan het werk.

Op m'n to do list stond verder dat ik me vandaag zou gaan inschrijven bij de kamer van koophandel. Ik zoek het adres op van het filiaal in de buurt van mijn ouders, gewoon omdat ik de buurt daar wat beter ken. Ik rij er heen, in vijfendertig minuten, ik parkeer mijn auto na drie rondjes gereden te hebben en ik loop naar het gebouw. Hangt er een briefje op de deur, 'Dit filiaal van de Kamer van Koophandel is vanaf heden gesloten. Wij zijn verhuisd naar "...." en bezoeken kan alleen op afspraak. '

Na-tuur-lijk. Het dichtst bij zijnde andere filiaal is in Den Haag, op de Koningskade, volgens mijn nieuwe TomTom zo'n veertig minuten verder. Maar ik had een plan en ik word nog ongelukkiger van opgeven dan van veertig minuten autorijden.

Maar de problemen hielden daar niet op natuurlijk. Na precies 39 minuten was ik op de plaats van bestemming en er was zelfs nog een parkeerplekje in de buurt. Loop ik trots met m'n chippas naar de parkeerautomaat, accepteert dat verschrikkelijke apparaat alleen muntjes en laat ik die nu net niet bij me hebben. In m'n auto vind ik nog een paar muntjes, negentig cent, genoeg voor een half uur.

Kom ik bij de Kamer van Koophandel zijn er drie miljoen wachtende voor me en is de verwachte wachttijd zo'n drie kwartier... ja en toen had ik het dus echt gehad.

[TO BE CONTINUED LATER TONIGHT]

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Settling

Ik woon inmiddels zo'n anderhalve maand samen en vandaag heb ik ein-de-lijk m'n kast echt goed ingericht. Dat zou m'n vriend natuurlijk een paar weken geleden doen, maar wat bleek, ik had natuurlijk lang niet genoeg hangertjes om alles netjes op te hangen. En voordat ik dan uiteindelijk hangertjes heb, ja dan zijn we snel alweer twee weken verder.

Lang heb ik getwijfeld hoe ik m'n kast in zou delen, maar uiteindelijk heb ik toch gekozen voor de minst handige oplossing (logisch..). Net als m'n boekenkast, is alles gesorteerd op kleur. Ik doe er nu waarschijnlijk twee keer zo lang over om m'n kledingstukken te vinden (dertig+ zwarte kledingstukken naast elkaar.. om maar een voorbeeld te noemen), maar het staat zo netjes! Ik beloof dat ik snel een filmpje zal maken, maar het was vandaag van dat grauwe weer en ik maak liever een filmpje met mooi daglicht.

Verder stond vandaag in het teken van Ikea, waar we een malm ladenkastje met vijf laden gekocht hebben in dezelfde kleur als ons bed. De kast zit nu al helemaal vol, met dvd's. Mijn eigen collectie beslaat nog niet eens één la, die van Rem is gewoon vier lades. Oh en het allermooiste, er is maar één film in zijn hele collectie die ik wel zou willen zien, The Holiday (die ik natuurlijk al dertig keer gezien heb). Ik ben nu eenmaal echt een chickflick-meisje.

En terwijl Remco het kastje in elkaar zette, was ik aan het stofzuigen en strijken. Man ik heb in twee uur tijd zoveel respect voor m'n moeder gekregen. Stofzuigen is zo erg nog niet, maar strijken.. halleluja. Ik heb zo'n drie kwartier over vijf overhemden van Rem gedaan (m'n eigen kleding laat ik voor het gemak gewoon maar zitten). Seriously, waarom leerde ik vroeger het verschil tussen een spijker en een schroef bij techniek en maakte geen leraar zich druk of ik wel overweg zou kunnen met een strijkijzer?!

Het huishouden.. het is niet niks. En het vervelendste is, je bent nooit klaar. Heb je net de keuken schoongemaakt, ga je lunchen, kun je weer opnieuw beginnen. Hallo Annemerel, welcome to the real world!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Wednesday morning

Wakker worden omdat je uitgeslapen bent, een glaasje water met citroensap en een half uurtje Yoga met Tom Morley van Exercise TV. Een warme douche, met als afsluiter een ijskoude straal, gewoon omdat het kan. Je lievelingsjasje uit de kast trekken en je gezicht insmeren met heerlijk geurende cremes. Twee waldkornboterhammen met m'n eitjes sunny side up en een kopje groene thee. En nu, mascara en oogpotlood in mijn eigen gecreëerde chaos vinden, schoentjes aan en hup hup naar m'n werk!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: How about the future?

De toekomst.. wat ik nu echt ga doen, wat ik nu eigenlijk doe. Die vraag krijg ik de laatste tijd zo vaak. Van familieleden die ik al een tijdje niet gesproken heb, van wildvreemden, maar ook van jullie.

Nou laat ik maar duidelijk beginnen, mijn toekomst en wat ik het komende jaar ga uitvoeren.. dat ligt nog compleet open. Eigenlijk ben ik nu net zover als een jaar geleden, ik heb nu alleen wel een diploma op zak. Vorig jaar schreef ik me in voor slechts één master en ik wist van te voren eigenlijk al dat ik daar niet zou worden toegelaten. En natuurlijk werd mijn vermoeden bevestigd, ik werd niet toegelaten voor de selectie master Tekst & Communicatie aan de Universiteit van Amsterdam.

Dus ik ging werken, of beter gezegd, ik bleef werken bij Elzenduin. Bij Elzenduin zit ik prima. Ik bedoel, het is een mooi hotel met een super gaaf strandrestaurant, onze gasten zijn vaak inspirerende mensen, ik werk met veel leuke jonge mensen samen en mijn baas inspireert ook. Ik bedien niet alleen, maar zit de laatste tijd ook veel achter de receptie, ik mag me met de PR bemoeien en eigenlijk.. is er geen enkele dag die hetzelfde is en dat houdt het gewoon spannend.

Maar Elzenduin is niet mijn eindstation. Ik werk momenteel ook niet meer alleen bij Elzenduin, ik werk sinds (heel) kort ook één dag per week bij Karin Kuijpers. Karin heeft zeg maar een carrière waar ik van droom. Ze schrijft onder andere voor Cosmopolitan, Financieel Dagblad, AD en Linda, ze heeft een column in Elegance (voorheen Grazia(!)), ze doet wat PR, is bij iedere belangrijke fashionweek aanwezig en zat laatst nog aan tafel bij Pauw en Witteman over de hele John Galliano Affaire. Ik bedoel, hoe inspirerend en geweldig is dat? Ik leer hier zoveel van. Bijvoorbeeld, dat het leven van een freelance modejournalist NOOIT stil staat.

Volgend jaar wil ik het liefst toch nog een master doen. Ik wilde eerst naar Utrecht voor een master New Media, maar die was mij toch net iets teveel de sociale kant op. Toen vond ik New Media aan de UvA, maar toen ik me daar vorige week wilde inschrijven moest ik een diploma van een engels toets hebben en die heb ik niet. Ik had er natuurlijk nog verder achteraan kunnen gaan (inschrijven moet voor 1 april) maar toch lijkt New Media me ook weer niet helemaal mijn Master. Afgelopen zondag vond ik toen een master in Leiden, een specialisatie van Taalbeheersing (onder deel Nederlandse Taal & Cultuur) het programma heet 'De sturende kracht van taal'. Je kunt er alle kanten mee op, journalistiek, PR, maar ook bij de overheid kun je terecht. De master lijkt ook nog eens op mijn eigen studie aan te sluiten, dus dat is helemaal mooi. En Leiden.. dan hoef ik ook geen honderden euro's per maand te betalen aan reizen (krijg waarschijnlijk geen OV meer omdat je maar een bepaald bedrag per jaar mag verdienen en aangezien ik nu fulltime werk zal dat erg krap gaan worden!).

Ik heb helaas nog geen bericht terug gehad van de universiteit. Heb meerdere malen geprobeerd contact op te nemen, maar geen gehoor. Gistermiddag kreeg ik een berichtje dat de vrouw die ik probeerde te bereiken langdurig ziek is en mijn vraag is doorgestuurd. Hoop dus dat ik volgende week eindelijk antwoord heb. Want zo'n open toekomst kan best spannend zijn, maar soms wil je ook gewoon weten waar je aan toe bent. Althans, ik word daar best gelukkig van. Ik hou van plannen!

I'll keep you posted!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: Sea

Weet je wat het mooie is aan het bestaan van een beginnende freelancer met een baan als horecabitch? Vrij zijn op tijden dat alleen huisvrouwen, gepensioneerde en studenten met een fijn rooster vrij zijn (oh en horeca collega's natuurlijk!)

Vandaag zijn Rem en ik heerlijk naar de pier in Hoek van Holland geweest. Zo apart, dat rustgevende effect van lopen over de pier, terwijl je op de achtergrond toch echt duidelijk de geluiden van de Rotterdamse haven kunt horen.

Dus liepen we daar tussen alleen maar vijftig+, heerlijk in het zonnetje, zacht zeebriesje, maar warm genoeg om zonder pantykousjes en een dun jasje te lopen. Golven die tegen de pier aan klotsten, een paar verdwaalde krijsende meeuwen, die typische strandgeluiden..

Natuurlijk sloten we de wandeling lekker fout met een raspatatje af. Ik kan daar zooo van genieten, ik snap überhaupt niet dat gewone patat nog bestaat, dat is toch smakeloos in vergelijking met een raspatatje?

Hmm.. waarom kan het niet altijd zulk lekker lenteweer zijn?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: The power of doing nothing.

Af en toe gun ik mezelf zo'n dag waarop ik helemaal niks hoef. Zo'n dag waarop (bijna) alles mag en er absoluut niets is wat moet. En, vandaag was zo'n dag.

Ik werd wakker om negen uur. Ik draaide me nog eens om, en nog een keer, en nog een keer.. en als er bij het ouderlijk huis geen spannend pakketje bezorgd zou worden voor yours truly dan zouden dat de enige tekenen van leven van mij geweest zijn vanmorgen.

Dus om tien uur zat ik in de auto op weg naar de pakjesmeneer, die eens niet op zich liet wachten. Om kwart voor elf kwam die geweldige doos van Net A Porter. Serieus, als je jezelf eens online wilt verwennen en je bankrekening wel wat kan hebben, dan moet je wat bij Net A Porter bestellen. Die verpakking alleen al maakt de 35 euro verzendkosten goed (hoewel ik die vorige week niet hoefde te betalen, want de verzendkosten waren vorige week gratis!)

Nou nu zijn jullie waarschijnlijk wel benieuwd wat er dan in het pakje zat.. of niet, want als jullie mijn twitter een beetje volgen dan weten jullie dat natuurlijk al lang. Goed, omdat ik die halve marathon toch maar eventjes gelopen heb, besloot ik om een cadeautje voor mezelf te kopen. Een echt hardloopbroekje voor de zomer. Super schattig, kort, zwart, van Stella McCartney voor Adidas. Oh en als ik zeg kort, dan bedoel ik ook echt kort. Moet ik nog wel aan wennen, maar het loopt goddelijk heb ik vanmiddag al ondervonden.

Want nadat ik drie uur in de zon heb gezeten met m'n laptop en de laatste vier afleveringen van Pretty Little Liars (ooooh wat een verschrikkelijk einde.. dat kunnen ze ons toch niet aandoen?) heb ik ook nog eventjes tien kilometer hard gelopen. Alleen omdat ik dat zelf heel graag wilde. Het ging lekker, zelfs m'n persoonlijk record weer een beetje aangescherpt, tien kilometer in 54.11, ik zeg.. dit jaar loop ik hem nog onder de 50 minuten!

Na een heerlijke douche in de auto gestapt richting huis en toch nog eventjes met m'n hardloopschoenen langs de hardloopwinkel gereden. En waar ik al bang voor was, bleek waar te zijn. M'n schoenen konden naar het kerkhof. Er zit vrijwel geen profiel meer onder en daarbij zijn ze ook nog eens een beetje te klein (wat mijn kapotte tenen ook wel verklaard). Nu vraag ik me toch af, ik heb een paar jaar geleden nog zo goed m'n voeten op laten meten en die man was er toen van overtuigd dat m'n schoenen goed zaten, zijn mijn voeten dan echt nog een maat gegroeid?

Na anderhalf uur stond ik buiten. 130 euro armer, en een afschuwelijk paar hardloopschoenen in maat 42(!!!!!) rijker. Er was geen schoen die mooi was, en alles wat er nog wel een beetje modieus uit zag liep verschrikkelijk. Goed, wat me nu te doen staat, veel door de blubber lopen, zodat dat felblauw en zilver er heel snel vanaf is.

Om half zeven dan uiteindelijk echt thuis, honger natuurlijk. Dus amandelen en cranberries erbij gepakt. Friends aangezet, glaasje wijn ingeschonken en de keukenkastjes afgestruind naar ingrediënten voor een semi voedend avondmaal. Het werd uiteindelijk.. jullie raden het waarschijnlijk al, risotto. Risotto met spinazie, champignons en walnoten.. En ik ben best wel trots op mezelf, want het smaakte toch eigenlijk best wel heel erg goed.

En nu.. zit ik op de bank met een glas Sauvignon Blanc, Friends nog steeds aan en ik denk dat ik vanavond maar eens een lekker marathonnetje ga houden, zo lang ik niet in slaap val.

Jullie ook een fijne (zonnige) dag gehad?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Routine

Iedere keer als ik aan het begin van een 'sportieve periode' sta, ben ik dol enthousiast en wil ik het liefst ieder moment van de dag sporten, na een paar dagen neemt die drang af, na twee weken is daar vaak niks meer van over. Ik stel mezelf dan vaak de vraag 'moet ik dit nu altijd blijven doen, de rest van mijn leven..?'

Maar deze keer gaat het anders. Op 1 januari, toen er op straat nog verdwaalde hoopjes sneeuw lagen, de temperatuur nog onder nul lag en ik een dikke vette nieuwjaarskater had, wilde ik hardlopen en ik ben nooit meer gestopt. Ik loop al bijna drie maanden hard. Natuurlijk zijn er ook weken (in februari) geweest dat ik minder liep, maar ik liep iedere week minstens één keer.

En ik denk nu te weten waarom het me dit keer wel lukt zonder deprimerende levensvragen als 'moet ik dit nu m'n hele leven blijven doen.' Ik leg mezelf geen druk op. Ik zeg niet, loop drie keer per week tien kilometer hard. Ik ga wanneer ik zin heb en dat is met die heerlijke zonnige dagen, dagelijks!

Wat ook helpt, is dat ik wat meer 'wedstrijdmentaliteit' heb gekregen. Ik hoef niet zozeer sneller dan anderen te zijn, maar ik wil wel graag mezelf verbeteren. En het is ook leuk om te zien dat ik mezelf ook daadwerkelijk verbeter. Maar iets in mij is veranderd, als ik nu een keertje niet zo snel ga is het jammer, maar ik heb wel gelopen, en dat is het belangrijkste.

Wat ik wil zeggen, het is belangrijk dat je jezelf niet te veel druk op legt, zodra je een sport gevonden hebt die je echt leuk vind en je verlangt van jezelf niet direct het uiterste, dan komt het wel.

Ik snap dat niet iedereen mijn liefde voor hardlopen deelt. Ik moet zeggen dat ik vijf jaar geleden nooit gedacht had dat ik ooit van hardlopen zou kunnen houden. Tijdens gymles kreeg ik altijd steken in m'n zij en ik heb last van bronchitis en een chronisch verstopte neus, dat was mijn excuus.

Maar het was 2006, en ik keek de film Sisterhood of the travelling pants en ik zag Bridget (Blake Lively) hardlopen, en er gepassioneerd over praten. Ik kon me er toen nog weinig bij voorstellen, maar het klonk goed en het zag er leuk uit, dus ik probeerde het, met een schemaatje uit de glamour

Natuurlijk ging ik veel te snel, ik liep iedere dag, na iets meer dan een week liep ik al twee keer een kwartier achter elkaar, maar dat was natuurlijk niet de manier, ik zou het echt niemand willen aanraden, ook al heb je de conditie, je doet je benen er geen plezier mee.

Ik ben vaak gestopt met lopen, en meestal kwam dat omdat ik ziek werd en het daarna niet meer kon opbrengen om weer verder te gaan, of ik vond dat ik het te druk had om te lopen. Of ik had er gewoon van de een op de andere dag geen zin meer in.

Sinds vorige week ben ik met mijn zusje aan het lopen. De eerste keer ging super goed, vijf keer vijf minuten hardlopen met een minuutje wandelen tussendoor. De tweede keer was een drama, ik denk niet dat ze het leuk vindt dat ik dit vertel, maar ze was veel te enthousiast en liep veel te hard, na twee kilometer kwam haar lunch van een paar uur daarvoor eruit. Zaterdag liepen we weer, maar een veel rustiger tempo, zes keer vijf minuten met een minuutje wandelen tussendoor. Ze was kapot, maar ik zag ook dat ze het ergens wel heel erg fijn vond.

Het liefst zou ik met iedereen persoonlijk mijn liefde voor hardlopen delen. Mijn hardloopflow voelt ongeveer net zo als lopen (en shoppen) in de PC op m'n verjaardag.. echt hoor!

Dus.. iemand zin om met mij hard te lopen?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: The power of just doin' it.

Ik ben heel snel enthousiast, en als ik enthousiast ben over iets, dan neemt datgene zo'n groot deel van m'n leven in beslag dat de rest een beetje minder aandacht krijgt. Mijn probleem is dat ik te veel leuk vind, ik wil zo veel, en het liefst allemaal tegelijk. En weet je, dat kan heel erg positief uitpakken, maar tegelijkertijd is er niets waar ik echt heel erg goed in ben, of waar ik heel veel van weet.  Ik bedoel, there's only so much you can learn at the same time.


Het liefst sport ik iedere dag, hardlopen, yoga, skeeleren, dansen, tennissen.. Ik wil Frans leren, maar eigenlijk wil tegelijkertijd ook Duits leren en Italiaans, verder wil ik mijn Engels verbeteren en tegelijkertijd wil ik iets aan mijn Nederlandse grammaticafoutjes doen die ik nog steeds (te vaak) maak. Ik zou graag heel goed kunnen koken en bakken, ik wil alles weten over voeding en gezondheid. Ik wil meer fotograferen en ook echt goed fotograferen.

Ik wil alles weten over mode, de laatste trends, maar ook de geschiedenis van de grote modehuizen, ik wilde iedere modeblog lezen, evenals de Vogue in alle verschillende uitgaven. Ik wil terug naar Parijs, maar ook naar Londen, en ik wil weer naar Italie, ik wil naar Kopenhagen en Stockholm en ik wil zo graag naar de Verenigde Staten! Ik wil heel erg graag Louboutins, maar ik wil ook zo graag een mooie gekleurde pantalon van Jil Sander, oh en nu we het er toch over hebben, ik wil zo graag een nieuwe Nikon Spiegelreflex.

Tegelijkertijd wil ik ook graag hoe het verder gaat in Gossip Girl, Glee en The Vampire Diaries, en wil ik ook graag voor de zesde keer weten wat er precies gebeurd in de eerste aflevering van Sex and the City, Friends en The OC. Oh en een groot deel van mijn leven bestaat ook uit bedenken wat ik allemaal nog wil en uitvogelen hoe ik het allemaal tegelijk kan doen.

En weetje, dat laatste is dus gewoon een beetje dom. Want al dat denken over hoe ik al die dingen in mijn leven kan passen, dat kost gewoon te veel tijd. Ik wil minder denken en veel meer doen. Volgens mij heb ik dat al eerder gezegd, maar vanaf vandaag ga ik dat ook echt doen. Dat is geen voornemen, dat is een belofte.

Think I'll need lots of coffee to do everything I love, but I'll drink Green Tea instead.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

LISTS: Why we should be happy

Eigenlijk he, als je het allemaal eventjes zo objectief mogelijk bekijkt, dan hebben wij best wel wat redenen om gelukkig te zijn..

1. Het is zaterdag en de zon schijnt en het weerbericht geeft nog tot eind volgende week heel veel zon aan.

2. Over twee dagen is het 21 maart, lente! Nog maar twee dagen en de winter is officieel voorbij. Nu weet ik dat er mensen zijn die gelukkig worden van kou en nattigheid, maar ik weet ook dat een meerderheid een stuk gelukkiger wordt van zon en vogeltjes die fluiten.

3. We wonen in Nederland, of Belgie, en we hoeven ons zelfs volgens wetenschappers geen zorgen te maken over tsunami's en er mag dan wel een heleboel onvrede zijn over de regering, ik denk dat we ons gelukkig moeten prijzen niet zo'n mafkees als Kadhafi aan de macht te hebben.

4. Het collegejaar zit er alweer bijna voor driekwart op. Nu weet ik dat niet iedereen studeert, ik zelf ook niet, maar eh.. betekent wel dat de zomervakantie ook steeds dichter bij komt. Kan natuurlijk ook zijn dat je geen wekenlang zomervakantie meer hebt, omdat je dus geen student meer bent, maar ik schat zo in dat acht op de tien van mijn lezers van de zomer op vakantie gaat, toch?

En nu nog eventjes wat redenen die specifiek voor mij gelden..


1. Mijn boekenkast is ingeruimd en mijn kledingkast gaat de goede kant op. Volgende week nog een bezoekje aan Ikea voor wat hangertjes en de rest kan worden ingeruimd.

2. Ik kan weer hardlopen. De blaren op mijn ene teen zijn verdwenen en die andere teen met de nagel die binnenkort geamputeerd gaat worden, daar loop ik gewoon doorheen!

3. Ik heb onverwacht een ochtendje vrij, om 16.00u word ik bij Elzenduin verwacht, maar eerder kan ik doen waar ik zin in heb! (hardlopen dus!)

4. Ik heb vanmorgen zo uitgebreid en lekker ontbeten dat ik denk dat ik nooit meer hoef te eten.. Een smoothie met banaan en grapefruit (geen topcombinatie, maar wel te doen!) twee waldkornbroodjes met scrambled eggs en een croissant en saucijzenbroodje vers van het bakkertje tegenover ons huisje. Ik zeg.. LEKKER!

En nu lieve mensen, ga ik de was ophangen, m'n hardloopspullen bij elkaar zoeken en naar het ouderlijk huis, lekker rondje hardlopen met m'n zusje en nog even genieten van het zonnetje in de tuin!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin