FIT-NESS: 7AM

Mijn hardloopschoenen hebben zich bijna drie weken op precies dezelfde plek doorgebracht. Iedere dag wierp ik er een paar pijnlijke blikken op. Ik had er even geen zin meer in. Het werd teveel routine, het werd te veel verplichting, oh en ik verzon natuurlijk het prachtige excuus dat ik het veel te druk had.

Gisteravond las ik een mooie quote op twitter. Natuurlijk kan ik hem nu na een half uur zoeken nog steeds niet vinden, maar het kwam er vrij vertaald op neer dat mensen die geen tijd hebben, niet weten hoe ze hun tijd moeten gebruiken (was jij die tweep met de mooie quote, please enlighten me!).

Vannacht om een uurtje of twee, toen ik net klaar was met werken had ik voor het eerst in tijden weer eens zin om te gaan hardlopen. En dan niet die saaie standaard vijf kilometer, maar tien kilometer en langs mooie plekjes. Niet effectief hardlopen als in snelle tijd, maar effectief als in gelukkig worden.

Had ik tijd? Nee, althans dat dacht ik. En toen dacht ik aan die quote die ik een paar uur daarvoor gelezen had.. Wat nu als ik de wekker om half zeven zet en al om zeven uur een rondje ga hardlopen.

En zo geschiedde. Ik heb slechts vierenhalf uur geslapen en daar zal ik vanmiddag/vanavond echt nog wel een beetje last van gaan krijgen, maar op dit moment voel ik me on top of the world. Het is half twaalf, ik heb al tien kilometer hardgelopen langs de mooiste plekjes. En het was zo rustig op de weg!!! Ik voelde me echt een beetje alleen op de wereld en dat in een stad als Den Haag! Ik was niet bezig met een snelle tijd, maar bij thuiskomst bleek m'n tijd helemaal zo slecht nog niet.

Ik ben al vanaf 9.00u aan het werk en ik ben nog lang niet klaar (waarom hield ik geen rekening met het feit dat het Hemelvaart is vandaag? Alle PR informatie die ik nodig heb kan ik nu niet opvragen.. of nou ja ik kan het wel proberen maar ik geef mezelf weinig kans op succes.. *leermomentje*).

Maar ik heb het gevoel dat ik productief bezig ben en dat ik enigszins trots kan zijn op mezelf.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Skating

Wat te doen als je heel even geen zin meer hebt om iedere ochtend hetzelfde rondje hard te lopen, je absoluut geen rust kan vinden voor Yoga, je over 2,5 week in bikini moet en je jezelf liever niet uithongert. Dan ga je skeeleren :)

Skeeleren is één van m'n eerste sportieve liefdes, ik herinner me nog heel goed dat toen ik net begon met bloggen (bijna acht jaar geleden) ik een heuse skeelerfase had. Het was zomervakantie, het was nog zo'n vakantie zonder bijbaantje en ik was dus iedere dag, hele dagen aan het skeeleren. En mooi dat m'n kont er van werd! Kan natuurlijk wel iets te maken hebben met het feit dat ik het figuur van een veertienjarige had, maar toch.. het idee is prachtig. Ik ga twee weekjes skeeleren, en op Zakynthos loop ik met een prachtig kontje.

Ik hou van sporten die je ieder moment van de dag kan doen, die relatief weinig geld kosten, ik hou van cardio in de buitenlucht. Niets fijner, echt waar! Ik heb m'n oude iPod shuffle van stal gehaald, een paar reanimatie technieken toegepast en dat ding was binnen een uur weer mijn grootste vriend. Legging aan m'n benen, soepel vallend shirtje erop, zonnebril op m'n neus en natuurlijk m'n polsbeschermers, want zonder voel ik me plots toch wel heel erg breekbaar.

De eerste meters over de klinkerweggetjes leek het even alsof ik het weer helemaal opnieuw moest leren, maar eenmaal op het asfalt, tussen de kassen door voelde het net alsof ik nooit anders had gedaan.

Dus lieve lezers, zin om te sporten maar geen zin om echt hardcore te zweten, in desperate need for something that firms up your ass.. ga skeeleren, ik meen het serieus. Ik voel het nu al. Au!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: FYI

Hardlopen heb ik jaren in de zomer gedaan om net iets strakker te worden, maar sinds september 2010 heb ik nooit, ik herhaal nooit meer gelopen om af te vallen, of strakker te worden. En ik denk dat juist doordat ik niet meer loop voor mijn figuur, ik het nu wel volhoud. Wat mijn belangrijkste (letterlijke) beweegreden nu is? Ik wil een conditie waar je U (met hoofdletter!) tegen zegt en ik zoek ontspanning.

Ik kan trappen op lopen en na zes trappen verandert er nog amper iets aan m'n hartslag. Ik kan het duin bij mijn werk over sprinten met zes pakken melk onder m'n arm geklemd in m'n skinny jeans en zwarte colbert, en ik kom nog redelijk fris en fruitig aan. Weet je hoe fijn dat is? Je beseft eigenlijk pas hoe fijn dat is als je dat op eens niet meer kunt..

Dan die ontspanning. Ik ben eigenlijk altijd bezig. Ik ben vergroeid met mijn iPhone en m'n MacBook gaat nooit uit. Ik ben dan wel niet altijd aan het werk, maar doordat ik continu m'n twitter check of op internet surf onder het mom van 'inspiratie op doen' heb ik eigenlijk nooit rust. Zelfs als ik drie uur friendsafleveringen kijk zit ik ondertussen continu dingetjes op te zoeken. Tijdens het hardlopen kan ik dat niet en heb ik tijd om in m'n hoofd dingetjes op een rijtje te zetten. Dat klinkt heel dramatisch, maar dat is het niet.. het is gewoon fijn.

De cleanse die ik wil gaan doen is een weblog-experiment en heeft ook niks te maken met afvallen. Ik wil gewoon zo graag weten wat het met je lichaam doet en ik wil weten of ik het vol kan houden. Ik ben niet geobsedeerd door afvallen, maar wel door lekker eten. Ook hoop ik er een stukje 'cleaner' uit te komen. Niet slanker, maar met een paar kwaaltjes minder. Minder onzuiverheden op m'n huid, minder last van m'n buik, geen hoofdpijn meer.. Kijk natuurlijk, zo als ik al aangaf vrijwel iedere vrouw (zonder ondergewicht) zou het niet erg vinden om twee kilo kwijt te raken, maar dat is niet de reden waarom ik het wil doen. Ik zou het erg vervelend vinden als er ook maar één lezer een minder zelfbeeld zou krijgen door mijn blogs..

Ik wil inspireren, niet deprimeren.. Maar tegelijkertijd wil ik ook gewoon kunnen schrijven wat ik wil. Dat is het mooie van een eigen blog, geen restricties.

Ik hou van vrouwen die van zichzelf houden, die dat uitstralen. Die gelukkig zijn met wie ze zijn en zich niet laten beperken door een beeld. Ik hou van vrouwen met passie, gelukzoekers. Ik hou net zoveel van Gwyneth Paltrow als van Oprah Winfrey.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

ADVERTORIAL: Reebok Easytone

Sporten voor een strakker kontje vind ik meestal geen probleem, maar als ik mijn lichaam kan trainen tijdens mijn dagelijkse bezigheden, zonder dat ik daar iets extra's voor hoef te doen.. dan zeg ik natuurlijk echt geen nee.

Afgelopen vrijdag had de postbode een pakketje voor mij en vond ik dit paar Reebok Easytones. Natuurlijk heb ik ze gelijk uitgeprobeerd en hoewel ik na twee keer dragen niets ineens het lichaam heb van Elle 'The Body' Macpherson, voel ik wel degelijk iets in mijn benen en tushie !

Hoe het werkt?

Per dag loop je al snel een km 3, doe dat op toning schoenen en je hebt een work out! - De EasyTone schoen creëert micro-instabiliteit door de balanskussentjes die in de zool van de schoen zitten. Hierdoor moet het lichaam zich corrigeren en worden spieren geactiveerd. Deze activatie traint en verstrekt je spieren . Kortom: Strakkere billen en benen bij stap. De TrainTone en RunTone variant zijn een aangepaste vorm van de EasyTones. Ze zijn zo gemaakt dat je er verantwoord op kan sporten. Zo haal je net even meer uit je work out!

Ik ga de komende tijd de schoenen nog vaker testen en zal over twee weken schrijven over de resultaten.  Ben echt heel erg onwijs benieuwd, zou toch fijn zijn als het écht werkt, zo'n hulpmiddeltje zo net voor de zomer is altijd welkom, toch?

Willen jullie de schoenen ook proberen? Op deze website vind je alle informatie over de schoenen. De schoenen worden op de website van Reebok Nederland verkocht vanaf honderd euro! 

Maar er is ook nog een andere manier om deze schoenen te proberen! Ik mag namelijk twee van mijn lezers de schoenen laten testen. De winnaars krijgen de schoenen thuis gestuurd en mogen de schoenen zelf gaan testen (en houden!) en dan is het natuurlijk wel de bedoeling dat jullie je een mooi verslagje maken voor Annemerel.com en je ervaringen met ons deelt.

Mee doen? Het enige wat je hoeft te doen is een comment achter laten met waarom nu juist jij de schoenen moet krijgen, oh en je schoenmaat! Je hebt tot 19 april de tijd, 21 april zal ik de winnaars hier bekend maken!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Routine

Iedere keer als ik aan het begin van een 'sportieve periode' sta, ben ik dol enthousiast en wil ik het liefst ieder moment van de dag sporten, na een paar dagen neemt die drang af, na twee weken is daar vaak niks meer van over. Ik stel mezelf dan vaak de vraag 'moet ik dit nu altijd blijven doen, de rest van mijn leven..?'

Maar deze keer gaat het anders. Op 1 januari, toen er op straat nog verdwaalde hoopjes sneeuw lagen, de temperatuur nog onder nul lag en ik een dikke vette nieuwjaarskater had, wilde ik hardlopen en ik ben nooit meer gestopt. Ik loop al bijna drie maanden hard. Natuurlijk zijn er ook weken (in februari) geweest dat ik minder liep, maar ik liep iedere week minstens één keer.

En ik denk nu te weten waarom het me dit keer wel lukt zonder deprimerende levensvragen als 'moet ik dit nu m'n hele leven blijven doen.' Ik leg mezelf geen druk op. Ik zeg niet, loop drie keer per week tien kilometer hard. Ik ga wanneer ik zin heb en dat is met die heerlijke zonnige dagen, dagelijks!

Wat ook helpt, is dat ik wat meer 'wedstrijdmentaliteit' heb gekregen. Ik hoef niet zozeer sneller dan anderen te zijn, maar ik wil wel graag mezelf verbeteren. En het is ook leuk om te zien dat ik mezelf ook daadwerkelijk verbeter. Maar iets in mij is veranderd, als ik nu een keertje niet zo snel ga is het jammer, maar ik heb wel gelopen, en dat is het belangrijkste.

Wat ik wil zeggen, het is belangrijk dat je jezelf niet te veel druk op legt, zodra je een sport gevonden hebt die je echt leuk vind en je verlangt van jezelf niet direct het uiterste, dan komt het wel.

Ik snap dat niet iedereen mijn liefde voor hardlopen deelt. Ik moet zeggen dat ik vijf jaar geleden nooit gedacht had dat ik ooit van hardlopen zou kunnen houden. Tijdens gymles kreeg ik altijd steken in m'n zij en ik heb last van bronchitis en een chronisch verstopte neus, dat was mijn excuus.

Maar het was 2006, en ik keek de film Sisterhood of the travelling pants en ik zag Bridget (Blake Lively) hardlopen, en er gepassioneerd over praten. Ik kon me er toen nog weinig bij voorstellen, maar het klonk goed en het zag er leuk uit, dus ik probeerde het, met een schemaatje uit de glamour

Natuurlijk ging ik veel te snel, ik liep iedere dag, na iets meer dan een week liep ik al twee keer een kwartier achter elkaar, maar dat was natuurlijk niet de manier, ik zou het echt niemand willen aanraden, ook al heb je de conditie, je doet je benen er geen plezier mee.

Ik ben vaak gestopt met lopen, en meestal kwam dat omdat ik ziek werd en het daarna niet meer kon opbrengen om weer verder te gaan, of ik vond dat ik het te druk had om te lopen. Of ik had er gewoon van de een op de andere dag geen zin meer in.

Sinds vorige week ben ik met mijn zusje aan het lopen. De eerste keer ging super goed, vijf keer vijf minuten hardlopen met een minuutje wandelen tussendoor. De tweede keer was een drama, ik denk niet dat ze het leuk vindt dat ik dit vertel, maar ze was veel te enthousiast en liep veel te hard, na twee kilometer kwam haar lunch van een paar uur daarvoor eruit. Zaterdag liepen we weer, maar een veel rustiger tempo, zes keer vijf minuten met een minuutje wandelen tussendoor. Ze was kapot, maar ik zag ook dat ze het ergens wel heel erg fijn vond.

Het liefst zou ik met iedereen persoonlijk mijn liefde voor hardlopen delen. Mijn hardloopflow voelt ongeveer net zo als lopen (en shoppen) in de PC op m'n verjaardag.. echt hoor!

Dus.. iemand zin om met mij hard te lopen?

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

DIARY: The day(s) after

Gisterochtend durfde ik m'n bed bijna niet verlaten, bang voor spierpijn. Maar in tegendeel, ik had nergens last van. Natuurlijk had ik beter moeten weten, die spierpijn zou later wel komen. Het begon al een beetje net na twaalven, maar ik zou met m'n zusje gaan hardlopen en dus negeerde ik de pijn.

Met m'n zusje hardlopen was nog veel leuker dan ik van te voren dacht (en ik had er al een hele positieve voorstelling van, kun je nagaan!). Ik ben niet zo van de rustige opbouwschema's die je eigenlijk zou moeten doen. Ik denk ook, dat je best een paar lessen over kunt slaan als je conditie niet al te slecht is. Dus we liepen vijf keer vijf minuten met iedere keer een wandelminuutje tussendoor. Het ging niet vanzelf, maar je moet je zelf ook over dat punt heen pushen, en m'n zusje leek het wel te redden. Ze wist er zelfs nog een minuutje sprinten uit te persen in haar laatste vijf loopminuten.

Ik had het zelf ook naar m'n zin, want ik ging sprintjes trekken. Normaal heb ik daar een hekel aan, maar op deze manier was het leuk. Het werd pas minder leuk, toen ik thuis m'n schoenen uit trok.

M'n rechter grote teen, en m'n linker 'tweede' teen waren er dramatisch aan toe. De 'tweede teen' had een enorme blaar on top en onder m'n nagel. M'n rechter grote teen had een dode nagel en was gewoon heel erg pijnlijk.

's Avonds hadden we een moeder-dochtersdate in Scheveningen. Eerst heerlijke sushi gegeten en daarna naar de Gooische Vrouwen film. Nou lieve mensen, ik heb gehinkeld, gestrompeld, ik wist gewoon niet hoe ik mezelf te voet moest verplaatsen. Spierpijn begon natuurlijk ook op dat moment kei hard door te komen, maar dat maakte me niet zo veel uit, over die tenen maakte ik me iets meer zorgen. De film was overigens ontzettend leuk! Ik was nooit echt die hard Gooische Vrouwen fan, maar deze film was nog geen seconde vervelend. Echt een aanrader!

Goed vanmorgen sprak ik m'n eerste woorden in bed, tegen de assistente van de huisarts. Ik wilde een afspraak, en wel as soon as possible. Dus twee uur later zat ik de wachtkamer, vijfenveertig minuten later mocht ik eindelijk naar binnen. Mijn geweldige (geen greintje sarcasme) huisarts vertelde me dat m'n rechter grote teennagel volledig verwijderd zal moeten worden. Geen klein stukje, niet voor de helft, nee helemaal. Ik schrok natuurlijk, want die twee prikken die dan in m'n teen mogen zijn echt hels, ik heb het al twee keer eerder mee mogen maken en echt, herinneringen die ik zo snel mogelijk wil vergeten.

Ineens viel m'n pijn toch wel mee en m'n afspraak staat dus ook pas op 8 april. Ik bedoel, nu heb ik nog drieenhalve week om hier onderuit te komen. Ik ben niet alleen bang voor de excruciating pain. Ik maak me ook een beetje zorgen over de zomer, want zo'n teennagel is natuurlijk niet in een paar maanden terug gegroeid.

Eigenlijk is dit allemaal erg zielig, ik wed dat er miljoenen mensen zijn die graag zouden willen dat hun problemen zouden worden opgelost door slechts het verwijderen van een teennagel.. Relativeren is goed,  ik ben nu al op zoek naar hard roze pleisters, lak ik m'n nagels dezelfde kleur, zet ik misschien nog wel een trend.

I'll be fine!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

TUNE TUESDAY: Winning Theme

De afspeellijst die ik zondag tijdens de halve marathon luisterde was natuurlijk iets langer dan deze tien nummers... maar het verschil tussen deze nummers en de rest, is dat ik het moment dat ik deze nummers hoorde nog kan herinneren, ik kreeg er namelijk een soort van euforische energie van. Walk On van U2, sleepte me door de zeventiende kilometer heen, Glee's versie van Time of my life zorgde er voor dat ik net na de start veel te hard van start ging. Met Rolling in the deep zette ik de eindsprint in en finishte ik uiteindelijk ook.

Het is een ratjetoe, een mix in de ruimste zin van het woord. Maar eh, ook zonder hen had ik het niet gered.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: I did it!

Het moment dat ik de deur verliet waren de zenuwen in één keer voorgoed verleden tijd. Ik liep naar de tram, die voor de verandering binnen tien seconde kwam aanrijden, ik pakte m'n boek en voelde me compleet op m'n gemak, ook al zit ik in een niets verhullend hardloopbroekje.

Het Malieveld, waar de start van de City pier City was, zag eruit als een bedevaartsoord voor hardlopers. Best wel gaaf om zoveel mensen met dezelfde sport bij elkaar te zien. Ik haalde m'n startbewijs, bevestigde startbewijs op m'n borst en tijdregistratie-tag op m'n schoen en zocht een fijn plekje waar ik rustig verder m'n boek kon lezen. Ik denk dat ik de enige op het hele terrein was die een boek aan het lezen was op dat moment, maar I had time to kill, en ik was gewoon benieuwd hoe het verder ging. Waarom dan niet lezen.

M'n vader haalde m'n spullen op, ik hield alleen een dun vestje aan, die zou ik voor de start wel uit doen. Maar voor de start was daar ineens geen tijd meer voor, want de rij voor het afgifte punt was dramatisch lang. Natuurlijk bereikte al had vocht wat ik die ochtend gedronken had ook net m'n blaas toen ik voor de start stond, maar daar was ook geen tijd meer voor. Per dixi stonden minstens twintig wachtende. Hallo zeg!

Dus ik liep met vestje en volle blaas naar m'n startvak, niet de meest ideale situatie. Zo koud als ik het de uren daarvoor had gehad, zo warm had ik het in het startvak. Er stonden zoveel mensen om me heen, het leek wel alsof ik in de mediamarkt was op zaterdagmiddag, zo'n warmte gaven al die mensen af. Het startschot heb ik niet gehoord (iPod stond te hard) maar op een gegeven moment zag ik iedereen om mee heen in beweging komen en dus kwam ook ik in beweging.

De eerste vijf kilometer was ik in euforische stemming. We liepen door het centrum van Den Haag, langs plekken waar ik normaal met de auto rij. Hoe goed ik me ook had voorgenomen om rustig te beginnen, onbewust liep ik toch te snel. Ik probeerde langzamer te lopen, maar het lukte me niet ik was zo euforisch dat ik de eerste vijf kilometer wilde sprinten.

Nou dat heb ik de rest van de kilometers geweten. Tot tien kilometer ging het goed, daarna begon ik het te voelen. Niet in m'n benen, maar op m'n borst. Ik ging rustiger lopen, maar ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om te gaan wandelen. Maar toen ik de laatste keer m'n bekertje water ophaalde bij een van de waterpunten bedacht ik me.. Annemerel je hebt je nu twee keer eerder verslikt omdat je zo nodig hardlopend je bekertje water wilde leegdrinken, misschien moet je nu gewoon wat rustiger aan doen?

Maar ik weet nu niet of dat m'n slimste beslissing was, want het haalde me uit m'n ritme en de laatste zeven kilometer heb ik minstens vijf keer een stukje gewandeld.

De mensen langs de lijn waren ongelooflijk.. Ik kan me niet voorstellen dat ik zelf plezier zou halen aan 'recreanten' aanmoedigen tijdens een hardloopwedstrijd. Vergis je niet, tussen de eerste die finishte en de laatste zat gewoon dik anderhalf uur. En dan al die lieve kleine kinderen die hun handje uitstaken en hoopte dat je ze zou high fiven, zo schattig.

De laatste kilometer was nog steeds zwaar, maar toen ik eenmaal de finish in een ooghoek had gezien ging het snel. Onbewust verzamelde ik al m'n overgebleven krachten bij elkaar en wist ik er nog iets uit te persen wat in de ruimste begrippen als sprintje kan worden aangezien.

Bij de finish kreeg ik m'n medaille om maar het enige waar ik oog voor was waren de flesjes extran die ik mensen overal om me heen zag drinken. Toen ik ze gevonden had kon ik het niet laten gewoon twee flesjes aan te nemen. I was in desperate need of some sugary water. Suikerwater had nog nooit zo goed gesmaakt.

Ik vond m'n moeder en m'n zusje, m'n vader kwam later van z'n fotoplekje aangelopen. Ze waren trots op me, de nodige foto's werden gemaakt en gezamenlijk liepen we naar de auto. Die overigens zo'n twee kilometer verder geparkeerd stond. Ik heb in ieder geval goed uitgelopen. Bij de MacDonalds haalde ik een frietje, want oh wat had ik een honger.. na tien kilometer rennen begon m'n maag al te rommelen, iets wat ik nooit eerder tijdens het hardlopen had meegemaakt, elf kilometer hardlopen met een rommelende maag is no fun. 


Toen ik thuis bij mijn ouders kwam heb ik eerst een half uur onder een warme douche gestaan, daarna heb ik twee uur voor dood op de bank gelegen. M'n vriendje haalde me om 21.00u op, hij had de champagne thuis al koud gelegd, maar ik sloeg af, ik was zo moe. Ik wilde bloggen, maar het lukte niet, ik wilde eigenlijk alleen maar slapen. Ik denk dat ik niet alleen moe was van die 21 kilometer, maar ook van alle spanningen die ik de afgelopen dagen gehad heb.

Goed genoeg tekst, jullie zijn nu vast benieuwd naar de uitslag. Ik liep 21,08 kilometer in 2.08.22, daarmee kwam ik op een mooie 6163e plaats, van de 7213 gefinishte (en de 10000 deelnemers). Kijk de perfectionist in mij zegt, je had bij de eerste 1000 moeten horen, maar ik weet ook dat dat niet reëel is. Ik train pas echt fanatiek sinds tweeënhalve maand, de laatste maand heb ik maar 25 kilometer hardgelopen, wat had ik verwacht? En eh.. dit geeft natuurlijk wel weer ruimte om me de volgende keer te verbeteren.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Getting back my zen

Drie uur voor de start, en ik voel me rustiger dan dat ik me de afgelopen dagen voelde. Gisteravond had ik een feestje van m'n schoonfamilie (waar ik heel netjes water dronk en om elf uur al vertrok) en daar zat ik ineens naast een jongen van een jaar of dertig die vandaag ook z'n eerste halve marathon ging lopen. Oh en zijn trainingstijden verschilde niet eens zoveel met die van mij..

Even later bleek dat er aan mijn tafel nog twee CPC veteranen te zitten.. Eindelijk eens echt met mensen praten die er iets van af weten. Doordat ik nooit samen met iemand getraind heb en ook nooit online met fanatiek hardlopers intensief contact heb gehad, heb ik er eigenlijk altijd alleen voorgestaan. En dat is helemaal niet erg, want ik doe hardlopen vooral voor de ontspanning en ontspannen doe ik graag alleen. Maar voor zo'n wedstrijd als de halve marathon is het best fijn om antwoord op vragen te krijgen als 'wat nu als ik moet plassen' of 'zijn er ook wel eens mensen die uitvallen?'.

Goed, ik ga nu rustig aan m'n tas inpakken en richting de plek des onheils. M'n startbewijs heb ik niet ontvangen dus ik ga eerst maar eens op zoek naar de helpdesk, stel je voor.. sta ik straks niet aan de start omdat ik geen startbewijs heb ontvangen. Seriously.

Bedankt voor al jullie lieve 'steun' de afgelopen maanden.. als ik vanmiddag zou mogen speechen, dan zou ik jullie naast  m'n familie en vriendinnetjes heel erg willen bedanken! You keep me going!

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Not my proudest moment

Goed, een beetje met tegenzin geef ik toe dat ik verschrikkelijk nerveus ben. Ik kan mezelf powerspeeches geven, maar vijf minuten daarna komen de kriebels alweer terug. Wat is dit nu ineens? Ik was zo van mezelf overtuigd?!

Ik ben bang om te falen en na m'n laatste hardlooprondje dinsdag heb ik het idee dat de kans dat ik faal alleen maar groter is geworden. Ik liep tien kilometer, maar ik heb ze nog nooit zo langzaam gelopen. Het lag niet aan m'n benen of aan vermoeidheid, het lag aan een klein probleempje in m'n buik. Nu kun je zeggen, ach meisje dat is toch juist goed nieuws, de reden dat het niet lekker liep was omdat je buikpijn had.

Maar kijk zo makkelijk ligt het dus niet. Ik ben me namelijk heel erg bewust van het feit dat ik zondag ook zo'n soort probleempje kan krijgen. En dat zou heus zo gek nog niet zijn, want m'n buik is de laatste maanden sowieso een bitch en hoe gezonder ik eet, hoe erger het lijkt te worden. Ik laat de antibiotica die ik van de dermatoloog moet slikken al staan, ik heb alle voedingsmiddelen waar ik buikpijn van dacht te krijgen al een keer op de verbodenlijst gezet, maar niks helpt.

Ik zal jullie de walgelijke details besparen, maar ik ga van de week toch maar een keertje naar de huisarts. Maar goed, daar heb ik morgen dus helemaal niks aan.

Ik ben niet alleen bang voor lichamelijke kwaaltjes, ik ben ook bang voor mijn mede lopers, ik bedoel, ik ben een groentje, eigenlijk net nog niet genoeg in vorm.. Gister had ik nog niet eens een hardloopbroek. Die heb ik toch maar gekocht gistermiddag, zwart met hardroze, wit shirtje erop, helemaal Annemerel(.com). Ik was bang dat het niet lekker zou zitten, maar ik heb hem net voor de grap eventjes aangetrokken en nu wil ik hem dus niet meer uitdoen. Dit zit echt fantastisch.

Goed, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een beetje last van faalangst.. Ik vind het vervelend dat ik niet precies weet wat me te wachten staat, terwijl dat juist zo leuk kan zijn. Ik weet bijvoorbeeld nog niet hoe ik bij de start kan komen, ik weet niet waar ik m'n startnummer kan halen, ik weet niet waar ik de rest van m'n spullen moet laten.

Dus lieve mensen, ik ga er mee op houden, ik kijk nu alleen nog maar naar wat ik wel weet.. En dat is.. dat ik het zo graag wil dat het wel heel gek moet lopen wil ik het niet redden.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin

FIT-NESS: Only five more nights until..

Nog vijf nachtjes slapen tot zondag, de dag waarop ik m'n allereerste halve marathon ga lopen. En eh.. de twijfel dreigt een beetje toe te slaan.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in het zonnetje in de tuin, moed te verzamelen om tien kilometer hard te gaan lopen. De laatste keer dat ik liep, was twee weken geleden, en dat waren slechts vijf kilometer. Ik heb dan vorige week wel iedere ochtend een bergje opgerend, maar dat was op m'n UGGS en hoewel m'n hart iedere keer zo tekeer ging dat hij mijn lichaam leek te verlaten, is dat toch niet echt hardlopen.

Ik weet dat ik het kan, maar ik weet ook dat ik de afgelopen weken eigenlijk niet hard genoeg getraind heb om de halve marathon te lopen. Ik zal hem op 'karakter' moeten lopen. Ik weet wat ik wil, ik wil die halve marathon uitlopen. Hoe lang ik daar over ga doen maakt me eigenlijk nog niet eens zo heel veel uit, als ik maar binnen die tweeënhalf uur loop, anders telt m'n tijd niet. Ik hoef dus ook eigenlijk niet heel erg zenuwachtig te zijn, zo lang ik niet ziek word en het niet stormt of regent, dan komt het gewoon goed.

Ik denk vaak 'wat als ik het niet haal', maar dat is een domme gedachte want ik weet dat ik het haal. Ik weet dat ik tot het allerlaatste uiterste gaatje zal gaan om m'n doel te bereiken. Ik geef namelijk niet op en falen is niet mijn ding. Als ik écht iets wil en als ik het enigszins zelf in handen heb, dan lukt het meestal wel.

Dus eh.. ik ga nu m'n luie stoel in het zonnetje in het meest wind-gunstige hoekje in de tuin verlaten, ik ga m'n hardloopspullen bij elkaar zoeken en ik ga hardlopen. Because I can, Because I wanna, Because I will.

Liefs,

Annemerel
Follow my blog with bloglovin